Main content

De 'peesontsteking' van de mantelzorger

Op andere plekken schreef ik al eerder over mijn moeder. Als u niet van stukjes houdt die over een broze moeder en haar mantelzorgende zoon gaan, dan moet u stoppen, dit wegleggen. U mist dan wel dit stukje.

Angst voor het langzame vergeten is er lang geweest. Een mist die ongemerkt in haar denken neerdaalt. Als dat zou beginnen, dan moest ik dat maar zeggen. Tot een paar jaar terug dacht ik dat het haar niet zou overkomen. Toen dacht ik nog dat we ruim een uur rijden van elkaar zouden blijven wonen. Nu is een kwartier fietsen genoeg. Ik blijf voor haar steeds dat kwartier herhalen en de route die ik van deur tot deur afleg: het tunneltje bij de Voorveldsepolder door en links de Karel Doormanlaan op naar de Biltstraat. Bij de verkeerslichten sta ik stil, doe mijn oortje in, en bel. Dat doe ik een keer of vier per week en zij belt me elke dag.

Mantelzorger word ik door 'U Centraal Steunpunt mantelzorg' genoemd. Geregeld ontvang ik post van het Steunpunt om een vragenlijst in te vullen en of de gegevens nog kloppen. Een paar keer in het jaar zit er in de envelop een uitnodiging om bijvoorbeeld met andere mantelzorgers in een authentieke Botter op het Veluwemeer te gaan zeilen. Zo'n uitnodiging blijft nog lang op tafel liggen. Ook de uitnodiging voor een mindfulness-training voor mantelzorgers blijft daar liggen.

In haar boek 'Alzheimer mon Amour' van Cécile Huguemin lees ik: "Men kent de tennisarm van de sporter, de muisarm van de schrijver, maar kent men de peesontsteking van de 'mantelzorger'? Die vreselijke term waarmee men de partner aanduidt van iemand die naar een steeds ontoegankelijker niemandsland afglijdt?” Ook ik kan maar niet wennen aan dat woord. Huguemins intiem en ontroerend verslag was in Frankrijk een bestseller. In ons land werd het nauwelijks opgemerkt.

Als mantelzorgende zoon lees en zie ik van alles over ons brein en het verval van het geheugen. Zo houd ik de afstand en controle op wat het met mij doet. In maart van dit jaar zie ik in de Stadsschouwburg 'De vader' van Florian Zeller, waarin Hans Croiset een dementerende vader speelt. Op een zwoele zomeravond in augustus kijk ik naar 'Hollandse zaken' van Max, waar Cees Grimbergen met mantelzorgers praat. De verhalen raken me; ik zit op het puntje van mijn stoel en kijk verder niemand aan.

In de verte zijn het dezelfde verhalen die ik met mijn moeder heb. In haar nieuwe huis zitten we dan tegenover elkaar. We halen herinneringen op, praten en lachen. Dat laatste nog het liefst. Ze vertelt me over haar dromen. “In mijn geheugen zitten steeds grotere gaten. In mijn hoofd komen steeds meer kamers leeg. Ik vergeet. Soms denk ik dat ik weer terug moet naar mijn huis in Zuilen. Het is lang geleden. Je zegt het. Ik geloof je meteen. Zou het uit mijn hoofd verdwijnen, denk je?”

Peter Boer (1958) is journalist en schrijver, woont en werkt in Utrecht. Hij schreef verschillende boeken over autisme. Over zijn eerste boek 'Vol Hoofd' zei Hugo Borst: "Een lief maar ook confronterend boekje over een vader en zijn zoon."

Deze blog verscheen eerder in aangepaste vorm in Mens en Wijk.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *