Main content

Dement… en toen?

Toen was er het langzaam doordringende besef dat het in mijn bovenkamer niet meer zo goed ging.  Je merkt dat aan kleine dingen. Je probeert bijvoorbeeld om je te herinneren wat er gisteren gebeurd is. Blanco... en met geen geweld meer terug te halen. Aanvankelijk denk je: nou, valt wel mee, ouderdomsslijtage. Want  ik ben wel 76. En zoals bekend, de ouderdom komt met gebreken. Totdat je partner je erop wijst dat je gisteren en eergisteren en de week daarvoor ook al dit en dat vergeten was. Vitale dingen die  je vroeger zonder enig probleem paraat had en die nu…gewoon weg zijn.

Dat is het eerste kenmerk van mijn vorm van dementie: ik vergelijk het met het werk van een sluipmoordenaar. Stilletjes, maar fataal slaat het toe. En het valt niet meer terug te draaien; is onomkeerbaar. Wat kan je er tegen doen? Probeer je te richten op wat je nog wel kan. Makkelijker gezegd dan gedaan, helemaal mee eens. Maar er genoegen mee nemen dat je dementerend bent, bij de pakken neerzitten, het helpt mij in ieder geval niet.

En dus ben ik naar het Odensehuis gegaan. Waar men serieus werk maakt van het prikkelen van de hersenen door projecten aan te bieden die leiden tot stimulatie. De aandacht richten op want men nog wel kan onder het motto ‘vergeet niet te leven.’ Dat is in mijn geval wezenlijk voor het in toom houden van mijn dementie.  Je realiseert je dat er naast die rotziekte -want dat is het- gelukkig ook nog iets te leven valt.

Niettemin: de afstand groeit. Met mijn partner, met mijn vrienden en familie . Ik onderken het en onderga het met veel verdriet. Ik omschrijf het als twee lijnen; het Ieven van de niet­dementen gaat door in een horizontale ononderbroken Iijn; dat van een dement persoon in een neergaande, golvende lijn. Met ups en downs, vandaar die golf.

Ik behoor gelukkig tot het deel van de beginnend dementen die nog grotendeels beschikken over onaangetast kunnen lezen, schrijven en spreken. Ik ervaar dat als een groot geluk. Maar juist die vaardigheid maakt het extra moeilijk om anderen te overtuigen, dat het toch echt dementie is, zij het in het beginstadium. Ik wens u en mij veel sterkte!

Luut heeft als socioloog aan de Universiteit van Groningen gewerkt. Als ervaringsdeskundige spreekt hij nu geregeld stukjes in voor de Dementiedagboeken. Luut is een fervent voorstander van de Odensehuizen en wisselt graag van gedachten met lotgenoten.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *