Achtbaan

Door: Irma Heerink-Engbers

Patroon

Vandaag zoek ik je op samen met mijn beide oudste kleindochters. Je bent aan de wandel als we komen. We merken dat je best blij bent om ons te zien. Mijn naam rolt ook zomaar uit je mond.

We gaan bij elkaar zitten maar al heel snel zeg je dat het tijd is om te gaan. Dat je moet lopen. Dat je niet weet wat je moet hier tussen al die oude mensen. Bizar hoe het patroon zich opnieuw lijkt te herhalen. Het verlangen naar vrijheid is niet te onderdrukken. Als je merkt dat ik je niet mee zal nemen roept dat een bozige reactie op. Je probeert een tik uit te delen vanwege je frustratie. Ik steek er een stokje voor door te zeggen dat dat niet kan waar de kinderen bij zijn. Je luistert nog ook warempel.

Aria

Mijn kleindochters halen je fotoalbums. Ze vinden het geweldig: hun oom nog met een volle haardos, hun mama met een strik, oma die jong is en plezier maakt en zelfs rustig in een stoel zat. Jij bent er niet door af te leiden. Opstaan en wandelen, dat is wat je wilt. Niet te stoppen. Waarschijnlijk vanwege de inspanning die het je kost, loopt het speeksel uit je mond. Geen fris gezicht, maar als dat alles is…

De meiden pakken het allemaal wonderlijk goed op. Ze nemen de situatie gewoon zoals die is. Als een huiskamergenote een aria aanheft, probeert de jongste kleindochter haar na te doen. Tot groot vermaak van alle aanwezigen. Ze ontvangt er een groot compliment voor van de zangeres.

Schommelende gemoedstoestand

Opeens noem je de meisjes lieve grote schatten. Hopelijk vergeten ze dat nooit meer. Want het volgende moment is je gemoedstoestand volledig anders. Je staat op uit je stoel, loopt driftig heen en weer en roept dat je zo’n verdriet hebt en pijn in je arm. Het is de hartverscheurende realiteit van dit moment.

Samen, jij met je neus bijna op de grond zo krom, lopen we naar je stoel. Je gaat moeizaam zitten. Als ik een kussen voor je haal doe je alweer pogingen om op te staan. Ik ga met de meisjes naast je zitten. Het lijkt even te werken. Tot het voor jou genoeg geweest. Je begint boos te mompelen en duwt mijn hand op je arm weg. Tijd om afscheid te nemen is het.

Irma's moeder leeft met dementie in een verpleeghuis. In haar blogs op Dementieweb probeert Irma zich in te leven in de wereld van haar moeder, waarbij ze ook haar eigen worstelingen omschrijft: zoeken naar contact, naar balans en grenzen, en naar een weg tussen een schommelende gemoedstoestand.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *