Een onoplettend moment

Door: Danielle Bosch

Na jaren als activiteitenbegeleidster in de psychogeriatrie te hebben gewerkt en ik steeds vaker achter een bureau zat, ben ik op zoek gegaan naar een beroep dat me de mogelijkheid gaf onverdeelde aandacht in een 1 op 1 situatie te geven aan verpleeghuisbewoners. Ik ben medisch pedicure geworden.

In mijn werk in verpleeghuizen kom ik prachtige mensen tegen. Aan één van de dames denk ik met een warm gevoel en een brede lach terug. Ik kom om de voeten van mevrouw Jensen te behandelen. Nu heeft zij nogal wat pijnlijke likdoorns aan haar voeten dus het kost altijd wat tijd om haar voeten weer vrij van pijnpunten te maken. Behalve een goede vakkennis als medisch pedicure en de juiste instrumenten om veilig te kunnen behandelen is een van mijn meest gebruikte instrumenten: zang. Een van de methodes die ik gebruik om ouderen met dementie pijnvrij te kunnen behandelen is om samen te zingen tijdens de behandeling.
Ik heb in mijn hoofd een bijna eindeloos repertoire aan oud-Hollandsche liedjes. Zingen en pijn gaat niet samen in je hoofd, er wordt gezongen op momenten van vreugde en viering, wanneer je het juiste liedje treft, waar mooie herinneringen aan hangen wordt pijn nauwelijks ervaren maar wordt de behandeling ervaren als een heel gezellig moment samen.
Mijn vroegere werk als activiteitenbegeleidster maakt dat het contact met ouderen met dementie me makkelijk afgaat, het is een doelgroep waar ik met veel liefde en passie mee werk. De verhalen van vroeger, hoe vaak herhaald ook, blijf ik boeiend vinden. En van wie anders dan van deze ouderen kan ik mijn liedjeskennis bijspijkeren?

Samen zingen

Samen zingen met mevrouw Jensen is een feestje! Ze kent nog alle teksten en zingt uit volle borst met me mee. Bij ‘klein vogelijn op groene tak’ vertelt ze me dat haar vader dat altijd zong. Wanneer we een wat feestelijker liedje zingen zie ik haar ogen stralen en beweegt ze theatraal met haar handen met de tekst mee. Het wordt bijna cabaret. We genieten beiden terwijl ik likdoorn nummer één al bijna verwijderd heb.
Ik zeg haar dat ze met haar talent het theater wel in kan gaan, voor mij bedoeld al compliment maar ik zie haar gezicht betrekken. Mevrouw vertelt me dat ze heel graag naar een theaterschool wilde gaan, wilde zingen, acteren, liedjes schrijven. Maar ze is van eenvoudige komaf en haar ouders stonden het niet toe. Ze is zichtbaar nog steeds boos om de reden die haar ouders gaven: ‘Dan kump er niks van oe terecht.’ Maar ze heeft zich erbij neergelegd. Toch is het altijd blijven kriebelen en toen er een trouwerij in de familie was heeft ze een lied geschreven voor het bruiloftspaar.

Groot was de teleurstelling toen bleek dat er al een aantal stukjes gedaan zouden worden en er voor haar lied geen ruimte leek te zijn. Ze liet het er niet bij zitten en heeft het lied toch op de bruiloft gezongen, ze had er zoveel tijd en moeite ingestoken dat ze het gewoon heeft gedaan. En heeft het zo goed gerepeteerd dat ze het na al die jaren nog steeds uit haar hoofd kent.
Ik heb mijn instrumenten even neergelegd en heb naar haar optreden gekeken, en genoten. Alles klopte, tekst, rijm, metrum, melodie en terwijl ze het stukje voor me opvoerde deed ze me sterk denken aan Annie M.G. Schmidt.
Aan het eind maakte ze een buiging en ik klapte. Ze vertelde me dat het publiek dolenthousiast was en dat ze daarna regelmatig gevraagd werd liedjes te schrijven voor bruiloften. Zo was er toch nog een stukje van haar wens in vervulling gegaan. Ze straalde en leek ineens jaren jonger.

Een onoplettend moment

Drie jaar lang ben ik iedere zes weken bij mevrouw Jensen geweest voor haar voetzorg.
Drie jaar lang, iedere zes weken was ik nieuw voor haar en heb ik haar na het zingen van ‘klein vogelijn op groene tak' en het feestelijker ‘daar bij die molen’ gezegd dat ze het theater wel in kon gaan met haar talent. Iedere keer vertelde ze me dit verhaal en zong ze het lied voor me.
Een aantal weken geleden toen ik bij haar was zong ik in een onoplettend moment haar zelfgeschreven tekst mee.
Ik realiseerde me onmiddellijk mijn fout, het kan natuurlijk niet dat een onbekende jouw liedje voor de trouwerij van Truus woord voor woord mee kan zingen. En na ‘de bruidegom draagt een hoge hoed, verduld het stiet hem goed’  hield ik geschrokken mijn mond. Ook mevrouw Jensen stopte abrupt met zingen en sloeg met tranen in haar ogen, haar hand voor haar mond.
Ontroerd zei ze: ‘prachtig, prachtig, nu is het ook bij het grote publiek bekend en wordt het zelfs meegezongen, wie had dat nou kunnen denken...’
En zo heb ik in een onoplettend moment haar grote wens in vervulling laten gaan.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

  1. Ben tot tranen geroerd. Wat een tederheid, warmte en toewijding. Heerlijk geschreven, boeiend en verrassend.
    Een “kijkje” naar de mens achter dementie!

  2. Daniëlle, heerlijk om te lezen! Ik heb mogen ervaren hoe je je werk doet, met bezieling! Voor mij leerzame momenten 😊 en prachtig om te zien… het contact tussen jou en de mens.

  3. Wat kun je goed sxhrijven en vertellen. Voor mijn moeder ben je denk altijd weer een kadootje…. Ik hoop ook dat je dut nog lang mag zijn

6 antwoorden op “Een onoplettend moment”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *