Euthanasie

Door: Henk van Schie

Nu zit ik mijn dagboek bij te werken, heb gisteren en vanmorgen een krantenartikel in Trouw gelezen over Jan Henk Rietema. Hij was een Alzheimerpatiënt die vlak voor zijn dood op zijn 62e een laatste brief schreef.
Ik citeer het artikel nu in mijn eigen woorden.

Hij heeft aan de lijve ondervonden wat het voor mensen in de zorg betekent om iedere dag weer de verwarden van geest uit bed te halen, ze over te halen om aan een nieuwe dag te beginnen, zoekend naar wie, wat en waar.
De meerderheid van al deze mensen doen hun werk met liefde, is zijn overtuiging.
Hij schrijft ook dat zijn Alzheimer voortschrijdt, met veel beperkingen als gevolg van een steeds kleiner wordende wereld. Voor hem is daar niet mee te leven. Zijn leven hield op te bestaan, zijn levensruimte werd te beperkt en is geworden tot een lijden van zijn leven. Met hulp van de Levenseindekliniek heeft zijn leven beëindigd met Euthanasie, op 7 mei j.l is hij gestorven. Hij schrijft ook dat hij het liefst zijn zoon had zien opgroeien, zou genieten van de natuur, van zijn familie, reizen zou willen maken. Hij moest echter tijdig een besluit nemen. Het is niet anders.

Nadat ik deze stukken had gelezen, dacht ik: deze man moet zich wel heel eenzaam en somber hebben gevoeld, want anders kom je niet tot zo’n besluit.

Naar mijn gevoel stond hij nog midden in het leven, als je zelf deze artikelen nog zo mooi en goed kunt beschrijven en kunt mailen dan moet hij deze ziekte wel heel erg hebben vervloekt om tot euthanasie over te gaan.

Als ik dit naar mij zelf vertaal dan kan ik alleen maar zeggen dat ook ik en velen met mij niet blij zijn met Alzheimer en dat ook voor ons geldt dat de wereld kleiner wordt en ook zijn beperkingen heeft, maar ondanks dat kun je nog een mooi leven hebben. Ik heb gekozen voor een zo fijn mogelijke tijd waarin ik nog gelukkig kan zijn, nog kan lachen en mijn talenten op een andere manier kan gebruiken.

Ik zal niet zeggen dat ik nooit somber ben, want ook die periodes heb ik dan zit ik echt in een dal. En soms lijkt het of de periodes zich sneller op elkaar aandienen en dat het moeilijker wordt om er uit te komen maar tot nu toe gaat dat nog steeds.

Op die momenten voel ik mij eenzaam en die eenzaamheid is voor een ander ook niet weg te nemen.

De omgeving hoor ik nog wel eens zeggen, dat ze niets aan me kunnen waarnemen. Aan de ene kant ben ik daar blij mee, want dat betekent dat ik op een goede manier ermee kan omgaan en naar buiten toe laat zien dat er meer is dan Alzheimer en dat er tot nu toe mee te leven is.

Maar wat zij niet waarnemen, behalve mijn directe naasten, is dat ik mij soms heel ongelukkig voel en dan voel ik me helemaal niet gelukkig en dat is niet weg te nemen.

Ondanks dat ik een levenseinde wil met euthanasie en ik er mij van bewust ben dat het heel moeilijk is om met mijn volle verstand deze beslissing te moeten nemen, kan ik daar nu nog helemaal niet aan denken. Het leven is me nog te waardevol en de moeite waard om nog te leven.

Met vergetelheid kan ik leven, waar ik wel heel veel moeite mee heb is het steeds meer los te moeten laten van dingen die me anders zo goed afgingen, ondanks dat ik denk dat het nog goed gaat. Het niet meer mijn hobby's kunnen uitoefenen, mijn geduld bewaren, hoe ik daar mee moet omgaan; dat is moeilijk voor me.

Bij mij gaat het proces gelukkig langzaam, maar in mijn omgeving zie ik mensen met Alzheimer waar het sneller bij gaat. Ondanks dat blijven ze proberen nog wat met hun leven te doen en genieten nog van de dagelijkse bezigheden, daar neem ik dan een voorbeeld aan.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

  1. Beste Henk. Ik heb geen Alzheimer maar FTD, maar ik herken mij in jouw verhaal. Tot op heden is mijn leven heel dragelijk, vooral vanwege de leuke momenten. Ik was altijd een drammertje en nu ben ik ineens een lieve man geworden. Wij koesteren iedere dag en proberen er het beste van te maken. Het is niet alleen negatief. Als je je aanpast kun je best genieten. Dank voor je blog. Fijn om te weten dat er ook anderen zijn die de nare ziekte ook zo beleven. Een stuk herkenning.

  2. Beste Henk. Fijn om je blog te lezen. Ik heb geen Alzheimer maar FTD. Maar ervaar ook dat er heel veel fijne leuke dingen zijn. Ik was een drammerige man en ben nu ineens een lieve man geworden. Dit soort dingen koesteren wij. We genieten iedere dag zoveel mogelijk. En dan is het leven zeker dragelijk. Fijn om te weten dat er collega’s zijn die het zelfde ervaren. Dat steunt.

3 gedachten over “Euthanasie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *