Kerstfeest

door: Irma Heerink-Engbers

Als een mokkend kind lig je in je bed. Ga maar weg, zeg je als ik je voorzichtig benader. Ga maar weg want anders krijg je een… De toon is gezet. Ik vraag aan de verzorgers of er iets is voorgevallen. Maar dat is niet het geval. Ook tegen hen doe je boos en afwerend. Tja, we hebben allemaal wel eens een slechtere dag. Je ziet er niet bepaald slecht uit, dus dat kan het niet zijn. Misschien is je boosheid vooral ook boosheid op je situatie. Je frustratie dat je niet kunt doen wat je wilt doen moet je toch ergens kwijt. En die “ergens” ben ik en zijn wij dan maar even.

Je hand vasthouden, wat drinken aanbieden, wat praten of langs je wang strijken, het helpt niet om het anders te laten worden voor je. Ik lees je een column voor uit een tijdschrift. Je wijst het niet af maar geniet er ook niet van. Ik besluit je opmerkingen over weggaan maar letterlijk te nemen en neem afscheid. Een volgende keer beter mam, zeg ik zonder enig verwijt. Ik geef je een zoen en dat sta je toe. Je ogen lichten even op en dat is genoeg voor mij om goed weg te gaan.

En nu zit je weer opgewekt aan tafel met een kopje koffie voor je als ik op deze donkere ochtend vlak voor kerst bij je binnenloop. Smalletjes, doffe ogen en in de rolstoel, dat wel. Maar toch geeft het een heel ander beeld dan een week geleden. Mijn naam noem je niet dus ik weet niet of je me herkent. Maakt ook niet uit. Je gezicht laat zien dat je het fijn vindt dat er iemand naast je komt zitten. Beneden in het restaurant spelen de kinderen van een basisschool hun kerstspel voor de bewoners. Om je een beetje een andere omgeving te geven neem ik je mee in de rolstoel. Je vindt het allemaal prima. Je zegt niets en halverwege sukkel je weg met je hoofd in je handen.

Na afloop komen de kinderen naar de huiskamer. Ze hebben voor iedere bewoner een cadeautas gemaakt met iets lekkers erin. Voor de kinderen en de bewoners is het een bijzonder uurtje.
De kinderen zijn eerst een beetje verlegen. Maar als we wat kerstliedjes hebben gezongen en de kinderen zien hoe de bewoners meedoen en genieten gaat het wat makkelijker. Ik vertel aan de kinderen wie mijn moeder is. Mijn moeder die me heeft leren praten, lopen en schaatsen en met wie ik zong en knutselde. Ze luisteren aandachtig, begrijpen het niet maar vatten het wel.

Ervaringen om nooit te vergeten. Voor alle betrokkenen. De kinderen maken het verschil in de wereld van vandaag door op een eigen wijze inhoud te geven aan de kerstgedachte. Niet zeggen maar doen. Jij voelt dat ook aan want de glimlach op je gezicht is breed. Je houdt wel van zulk soort mensen, altijd al gedaan. We verschillen niet heel veel van elkaar….

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *