Koningin

Door: Gerdien Breimschrijft

Ons moeders wordt net door zorgwerker J. van het toilet geholpen als Johan en ik de afdeling binnenkomen. We hebben patent op dit moment, lijkt het wel. Het komt ons vanmiddag goed uit, want we willen met ons moeders gaan wandelen en nu kan ze gelijk in de rolstoel plaatsnemen. Fijn dat J. erbij helpt.
'Oeh... pfff... dat doet verrekte zeer' verzucht ons moeders als J. haar benen oppakt om ze op de leggers te leggen.
Nu is ons moeders geen 'pieperd', zoals wij thuis iemand noemen die zijn pijn liever verbijt dan die te uiten, dus doet het ook echt 'verrekte zeer'. Helaas is de toestand van haar opgezette benen niet veel anders dan vorige week.
'Snotverju, het is ook wat!' zeg ik tegen haar.
'Nou, zeg dat wel' zegt ze met chagrijn, dat ik goed begrijp.
Akelig dat ze er zoveel pijn aan heeft, al is die niet steeds zo hevig. Er wordt door zorg alles aan gedaan wat mogelijk is.

Ik leg ons moeders ons plannetje voor: 'Heb je zin om met ons lekker naar buiten te gaan? We willen naar het bos.'
Zoals verwacht antwoordt ze bevestigend. Dus zet ik haar zonnebril en zonneklep op en duwt Johan de rolstoel naar buiten. Daar is de temperatuur heerlijk zwoel en ons moeders slaakt subiet een zucht van genoegen.
We rolstoelen een paar honderd meter over de stoep en dan begint het bos al. Het eerste paadje dat we insteken, is een fraaie beukenlaan.
'Wat een mooie rechte stammen zeg' verwondert ons moeders zich, om de paar minuten opnieuw.
De rolstoel hobbelt over het pad. Ik denk aan haar pijnlijke benen en pols terloops of ze hinder van het schokken heeft.
'Nee hoor' zegt ze.
Fijn, de afleiding werkt.

We slingeren over smalle paadjes door het groen, passeren een vijver met eenden en zien dan een groot grasveld waar kinderen kunnen spelen. Hier nemen we even een pauze en gaan op een van de bankjes zitten die er staan.
In ons rugzakje hebben we onze mini-picknick: bessensap, plastic bekertjes en kommetje, en een zakje hartige koekjes.
'Nu zou ik wel een schaaltje pinda's lusten' zegt ons moeders verlekkerd.
Het doet me goed om te merken dat haar vermogen om echt te genieten van iets lekkers er nog steeds is.
'Ik heb geen pinda's bij me, maar wel een zakje 'DOTS' (nou ja, de moderne variant hiervan). Lust je die?' zeg ik. Vroeger was ze daar dol op.
'Mmm, ook lekker' antwoordt ze.
Met ons drietjes genieten we van de lekkernij, de lauwe warmte, de zachte bries.
'Ruik je de bomen' zegt ze, 'zo heerlijk die geur.'

Omdat de rek uit het elastiek van haar zonneklep is, zakt ie steeds naar beneden.
'Wil je mijn hoed op' stel ik ons moeders daarom voor.
Ze vindt het goed. Hij staat haar mooi.
'Je lijkt de koningin wel!' roep ik.
'Als ik dan ook een beetje van dat geld had' antwoordt ze ad rem.
We schieten er samen van in de lach.

Ook het leven in een verpleeghuis kent goede en slechte momenten. Gerdien Breimer schrijft over het leven van alledag van haar eigen moeder, die alzheimer heeft en op een gesloten psychogeriatrische afdeling woont.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *