Limburg

Door: Gerdien Breimschrijft

We treffen ze alle vier aan, op hun vaste plekje in de huiskamer. Ons moeders en mevrouw R. aan de ene kant, mevrouw N. en I. aan de andere kant van de tafel. We begroeten iedereen, schuiven twee extra stoelen bij hun tafel en gaan er zitten.
‘Ik heb u een lange tijd niet gezien’ zegt mevrouw R. tegen me, met een serieus gezicht.
Ze heeft gelijk. Ik had het zo druk gehad, dat mijn vaste bezoek aan hen er niet van was gekomen. Haar opmerking verrast me, en ik voel me tegelijkertijd licht bezwaard dat ik toen geen tijd voor hen heb vrijgemaakt. Niet weer zo doen, neem ik me voor.

‘Hadden jullie het vroeger druk?’ vraag ik de dames.
‘Poeh, wij hadden nooit tijd voor onszelf’ verzucht ons moeders, ‘met onze kruidenierswinkel was het werk nooit klaar.’
‘Nou, dat was vast wat’ valt mevrouw R. haar bij, ‘en dan ook nog een gezin met kinders erbij. Dat was niet makkelijk denk ik.’
Nee dat was het zeker niet, bevestigt ons moeders haar.

‘Hadden jullie ook huishoudelijke apparaten die het werk wat lichter maakten?’ gooi ik een balletje op.
Het roept verhalen op over luiers van de kinderen die nog met de hand in de kookketel werden gewassen. Na het spoelen werden ze door de wringer gehaald. Sommigen legden de luiers daarna op de bleek. ‘Dat werkte als een tierelier.’
De komst van de centrifuge bejubelen de dames. ‘Maar je fijne goed moest je er niet te lang in draaien.’
Vervlogen tijden.

Van de was komt het gesprek op de strijk. Behalve het wollen goed, streken de dames alles. Mevrouw I. zegt dat ze niet zo van strijken hield. Mevrouw N. ook niet, maar ja ‘het hoorde er wel bij’. Mevrouw R. streek zelfs haar lakens. ‘Dat kan toch niet anders’ zegt ze, ‘dat hoort glad op een stapel in je kast en op je bed mooi strak te liggen’ vertelt ze vol vuur.
‘Zal ik jullie een geheimpje vertellen?’ vraag ik. Vier koppies kijken me aan en ze knikken.
‘Deze dame hier’ en ik wijs naar ons moeders, ‘streek alleen de bovenkant van de lakens, want ‘de rest zie je toch niet’ zei ze altijd.’
Ons moeder slaakt een gilletje. We moeten samen lachen om haar slimme vondst van toen. Toch vindt mevrouw R. dat het eigenlijk niet zo kon.
‘En uzelf, strijkt u vaak?’ zegt ze, terwijl ze naar mij kijkt.
Ik vertel alleen maar kleren te kopen die je niet hoeft te strijken. De dames kijken me verwonderd aan. ‘Maar de overhemden voor je man dan?’ vraagt er eentje.
‘Die moet ie zelf strijken’ zeg ik. Dat is als vloeken in de kerk, want strijken, dat is volgens hen toch echt geen mannenwerk.
Een glaasje drinken en een hartig koekje zorgt voor een onderbreking van ons gesprek. Een goed moment, denk ik.

Johan zit naast ons moeders. Ik vind het altijd ontroerend om te zien, hoe ze geniet van zijn aandacht. Als hij zijn arm om haar heen slaat, vlijt ze vaak even haar hoofd tegen hem aan.
Hij brengt het gesprek op een ander chapiter. ‘Roelien, als je nou eens de hoofdprijs in een loterij zou winnen, wat zou je er dan mee doen?’ vraagt hij.
Daar hoeft ze niet lang over na te denken.
‘Ik zou er lekker van uit eten gaan’ zegt ze.
‘Mag ik dan met je mee?’ vraagt hij.
‘Dat zou ik heel gezellig vinden’ antwoordt ze.
‘Gaan we dan met ons twee of gaat er nog iemand mee?’ reageert Johan.
Ze kijkt hem aan en zegt: ‘Ik heb een hele lieve jongste’ en knikt met haar hoofd richting mij, ‘die zou ik ook meenemen.’
Zoiets liefs heb ik haar over mij niet vaak horen zeggen. Het voelt fijn.

Inmiddels is het half 6, dus tijd voor het avondeten.
Johan en ik halen onze jassen en maken aanstalten om te gaan.
‘Blijven jullie nog in de buurt, of gaan jullie nu terug naar Limburg?’ vraagt ons moeders.
Even ben ik verbluft door haar vraag. Limburg, denk ik, hoe komt ze daar nou bij.
‘Wij wonen inmiddels hier in de buurt’ antwoord ik.
‘Oh’ zegt ze.
‘En jij, blijf jij hier?’ vraag ik.
‘Dat is goed’ knikt ze.

Ooit hoop ik het raadsel Limburg te ontrafelen.

Ook het leven in een verpleeghuis kent goede en slechte momenten. Gerdien Breimer schrijft over het leven van alledag van haar eigen moeder, die alzheimer heeft en op een gesloten psychogeriatrische afdeling woont.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *