Odensehuis: als een warme handschoen rond een rotziekte

Door: Luut Edel

Veel wordt geschreven over de Odensehuizen in algemene zin, echter weinig is bekend over hoe mensen de zorg die hier geboden wordt, nu zelf ervaren.
Dit verhaal gaat met name  daarover. De auteur (76) bezoekt met een gemiddelde van drie dagen per week al meer dan een jaar het Odensehuis Groningen. Ik ben vasculair dement, wat wil zeggen dat de doorbloeding van mijn hersenen niet optimaal is. Dit als verschil met de meest voorkomende vorm van dementie: Alzheimer.

Laat ik er geen misverstand over laten bestaan: dementie, ook in zijn beginvorm, betekent totale ontluistering.  Ook ik dacht er altijd over als een probleem bij sommige ouderen; je weet van het bestaan maar maakt je er zelf niet erg druk om want het treft je niet. Totdat je ouderdomsvergeetachtigheid wel erg grote vormen aanneemt, en je dat laat onderzoeken zoals in mijn geval, met deze fatale diagnose. Fataal, want er bestaat geen remedie voor dementie.

Ontluistering is het gevolg; de louter of de lust in het leven die je tot dan toe had, verbleekt en wordt gereduceerd tot… nul?

Nee, niet geheel tot nul want dan is er het Odensehuis. Een nodige, broodnodige voorziening, al zou het alleen al zijn omdat er geen andere voorzieningen op dit gebied zijn. Nodig ook omdat de nood, als je dement wordt, letterlijk hoog is. Want waar elders kan je terecht als je nog niet verpleeg-behoeftig bent? Inderdaad: nergens. De Odensehuizen met hun laagdrempeligheid en geen noodzaak tot indicatie vormen dan een warme handschoen rond een rotziekte.

Het maatschappelijk nut is hiervoor al enigszins aangetoond. Als ik het wat zwart-wit mag benoemen: het houdt mensen met dementie letterlijk van de straat. En dat bovendien op een uiterst menselijke wijze waardoor ook ik door het lotgenotencontact het gevoel kreeg er niet alleen voor te staan. Daar komt bij de onovertroffen hulp, benadering en sociale bewogenheid die je als participant dagelijks ervaart van de vrijwilligers en professionele leiding. Chapeau! Ik neem met veel dank mijn niet aanwezige hoedje voor jullie af.

Zijn ze tot slot noodzakelijk, de Odensehuizen?
Als men ze wil zien in termen van minder noodzaak tot opname in een (veel duurder) verpleeghuis, dan zeker. Landelijk onderzoek heeft aangetoond dat een eventuele verpleeghuis-opname tenminste met een jaar wordt uitgesteld.

Samengevatte ervaring van deze participant: Het Odensehuis Groningen – als het niet al bestond, had ik het uitgevonden!

Luut is socioloog en was directeur van twee zorginstellingen voor mensen met een verstandelijke of psychische beperking. Als ervaringsdeskundige spreekt hij nu geregeld stukjes in voor de Dementiedagboeken. Luut is een fervent voorstander van de Odensehuizen en wisselt graag van gedachten met lotgenoten.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *