Vraag

Dag Iris,
Mijn ouders wonen nog zelfstandig, zijn bijna 80. Mijn moeder raakt dement, is nog niet gedesoriënteerd in plaats, tijd en persoon maar realiseert zich wel dat ze steeds vergeetachtiger wordt. Ze is daar verdrietig over omdat ze niet meer goed kan rekenen, schrijven, woordvind problemen heeft en steeds meer moeite heeft om handelingen te verrichten zoals koken, koffie inschenken, handvaardigheid e.d. Dankzij mijn vader houden ze zich samen nog staande maar dat gaat bijna niet meer in hun huidige woning vanwege de fysieke beperkingen van mijn vader. De vraag is nu, is het verstandig om nog te verhuizen naar een kleine woning om van daaruit uiteindelijk vermoedelijk in een verpleeghuis terecht te komen of is dat zo ontregelend dat ze beter nog kan genieten van alle routine en vaste patronen die ze nu nog ter beschikking heeft in de oude situatie. Door zorg en huishoudelijke hulp in te kopen zou dat ook een optie kunnen zijn.

Antwoord

Dag Fons,

daar moest ik even goed over nadenken, moeilijke vraag en situatie.
Ik schrijf maar wat er in me opkomt.
Allereerst : heeft je moeder een diagnose dementie? Vergeetachtigheid en moeite hebben met praktische handelingen hoeft niet altijd dementie te zijn. De diagnose kan gek genoeg een houvast zijn in het vooruitplannen van wat er op haar en jullie af kan komen. Bitter, maar de diagnose zegt dat het in ieder geval achteruit zal gaan. Het tempo waarin dat gebeurt verschilt per soort dementie, en vooral van persoon tot persoon.
Ik proef uit je worden dat het thuis bijna niet meer gaat , en dan is een eerste vraag : wat willen je ouders zelf? Kan je moeder dat nog overzien? En hoe ernstig zijn de fysieke beperkingen van je vader, en zijn die stabiel of progressief?
Ja, we weten natuurlijk dat iedere verhuizing ontregelend kan zijn, stress oplevert, voor ieder mens.
Bij mensen met dementie misschien extra omdat een vertrouwde omgeving houvast en geborgenheid kan geven. Daarbij kan je bedenken dat dat niet alleen over inrichting en stenen gaat, maar ook over de sociale kring die je om je heen hebt, de contacten die je ( al dan niet) in de nabijheid hebt.
En dan zou ik overwegen na te denken over hoe zij beiden altijd in het leven gestaan hebben. Gingen ze gemakkelijk om met veranderingen?
Dan kan je de voor en nadelen van verschillende mogelijkheden naast elkaar gaan zetten en afwegen.
Degenen die in me opkomen ( en hierboven nog niet staan) zijn:
Thuis blijven met ( steeds intensiever wordende) hulp en ondersteuning kan fijn zijn. Maar, hulpverleners en ondersteuners over de vloer, daar moet je ook aan wennen en dat valt niet iedereen even gemakkelijk. Je dag kan ook zo gevuld gaan worden met wachten op - en bezig zijn met die mensen. Het kan daarbij leiden tot grotere afhankelijkheid en sociale isolatie.
Gaan verhuizen naar een kleinere, meer behapbare woning? Ik denk dat ik zou gaan zoeken naar een woning waar ook ondersteuning ( gezelschap, de mogelijkheid voor ontmoeting met anderen etc.) en zorg beschikbaar is, en waar ze kunnen blijven, ook als de zorgbehoefte groter wordt.

Wat een zoektocht! Succes gewenst.
Iris

Beantwoord door

Iris van der Reijden

Vraag stellen?

Heb je zelf een vraag voor onze experts? Klik dan hier

Reacties:

  1. Dag Iris

    Veel herkenning hier. Mijn moeder is ook 80 en slecht ter been. In september vorig jaar is mijn vader weggevallen, die tot voor kort daarvoor nog veel huishoudelijke taken voor hen beiden deed, dus veranderde er heel veel in relatief korte tijd. Zij woont nu nog zelfstandig in het huis waar zij vele jaren met mijn vader woonde. Zij is niet dement, maar door het verlies en het alleen zijn merk je toch dat, ook al wilde ze eerst heel graag in het huis blijven, ze moeite heeft met al die vele gezichten van de thuiszorg en daarin zich eenzaam voelt. In het begin kwamen er nog veel mensen, maar nu gaat het gewone leven voor een ieder door en het verlies en het alleen zijn valt haar steeds zwaarder. Wij zijn nu dan ook voor haar een plek in een verzorgingshuis aan het zoeken, omdat dat dan niet alleen voor haar maar ook voor de kinderen een stuk geruststelling is. Alhoewel het moeilijk is voor ons allemaal is dat gewoon het beste. Een nieuwe fase, maar die kan mijn moeder wellicht ook weer nieuwe sociale contacten opdoen en meer stabiliteit in de verzorging om haar heen.

  2. Ik zeg doen , het geeft rust van beide kanten wij hebben het ook gedaan . Eerste half jaar zijn wij elke dag bij haar opbezoek gegaan tot dat zei en de verpleging hun draai konden vinden. En daarna afgebouwd we bellen elke avond en we gaan er 2 a 3 x in de week op bezoek doen leuke dingen zoals wandelen terrasje pakken enzo dus geen verplichtingen geen zorg taken meer maar genieten nu van elkaar

  3. Mooie antwoorden. Eerder dacht ik al snel dat verhuizen meestal negatief zou uitvallen. Sinds wij een 97 jarige dame hebben gehad die hier woonde denk ik daar anders over. Zij woobde in Leiden en in een kleinschalige woonvoorziening. De zorg was slecht. Kwsm helemaal naar Drenthe en knapte helemaal in onze woonvoorziening op. Ik kan rustig zeggen dat de zorg prima was. Familie voelde zich hier veel beter en dit had weer effect op mevr. Ze was heel onrustig en is langzaam rustig geworden. Als de zorg goed wordt afgestemd en er is veel persoonlijke aandacht kan iemand ook al is hij ver in de 90 nog verhuizen. Belangrijk is natuurlijk hoe de zorg is georganiseerd en wat voor een contacten zijn er!

3 gedachten over “Verhuizen of niet?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *