Ontembaar

Door: Irma Heerink-Engbers

Na een vergeefse poging gisteren om je te bezoeken, probeer ik het vandaag opnieuw.
Gisteren heb je zelfs een zeer ervaren verzorger wanhopig gemaakt met je boosheid.
Uiteindelijk heeft ze je in bed gestopt om je tot rust te dwingen. Ze smeekte me bijna om niet naar je te gaan kijken, omdat je anders hoogstwaarschijnlijk weer in boosheid zou ontvlammen. Er zat niets anders op dan weer te gaan.
Vandaag een nieuwe poging dus. Ik tref je lopend op de gang aan. Met spullen en een rollator die niet van jou zijn. Ik probeer je over te halen even op het bankje te komen zitten. Maar je onrust is hiervoor te groot. Ergens begrijp ik het wel dat je juist op dit bankje niet wilt komen zitten.
Het is een oud kerkbankje en niet comfortabel, om meerdere redenen.

Als ik wel blijf zitten word je kribbig.
Waarschijnlijk voel je wel aan dat ik zonder woorden druk op je uit probeer te oefenen. Daar ben je niet van gediend. Gedurende je rondjes commandeer je me met luide stem ook te komen. Ik probeer het te negeren maar voel me een klein kind.
Uiteindelijk ga je naar de huiskamer en ploft in je stoel. Doodmoe.
Je blijft je broekspijpen oprollen en weer naar beneden doen, keer op keer. Mijn jasje hangt op de leuning van de stoel. Volgens jou is het de doek voor de hond die op de grond moet. Als ik het jasje terug probeer te krijgen ben je sneller dan ik en trekt het ferm uit mijn handen.
Het voelt zo fout en verdrietig.

Gelukkig mag ik vluchten als de technische dienst komt om het GPS-dwaaldetectiesysteem op je rollator, dat ze voor je hebben aangeschaft om te voorkomen dat je weer een verre wandeling gaat maken, te demonstreren.
Na onze klacht tegen het bestuur van het verzorgingshuis dat het gebouw en de zorg niet voldoende zijn toegerust om bewoners zodanig veiligheid te bieden dat deze niet ongezien het gebouw kunnen verlaten, moet er wat. Het is al gebleken dat het systeem niet werkt. Volgens de leverancier omdat het niet goed werd ingezet. Vandaar deze nieuwe instructieronde voor de verzorgers.
We moeten iets om jou en anderen niet opnieuw in gevaar te brengen met je wandelingen langs de openbare weg.
En waar ik een paar weken geleden dacht dat je geen pogingen meer zou ondernemen naar buiten te gaan, twijfel ik daar na dit bezoek weer volledig aan. Je dwang en drang en energie zijn weergaloos groot. Waardevolle eigenschappen die je in moeilijke tijden in je leven op de been hebben gehouden.
Hoe welkom zou innerlijke rust nu zijn, maar waar vinden we de handreiking om die voor jou te bewerkstelligen?

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *