Rond Mei

Door: Irma Heerink-Engbers

Persoonlijk vind ik de maand mei altijd bijzonder. Ze zweeft ergens tussen het prille voorjaar en het voor-uitzicht op een lange zomer. De zon die groeit in kracht maakt de dagen en nachten met nog winterse temperaturen en buien goed. De kapstok is vol want zomer- en winterjassen worden nog afwisselend gedragen. Zomerkoninkjes liggen al bij de groenteboer terwijl de ijsheiligen nog niet vertrokken zijn. Nog kale akkers staan in schrille tegenstelling tot de bijna oogverblindende kleuren in bermen en bosranden. De seizoenen trekken op sommige dagen in een razend tempo voorbij.

Het waren in 2016 roerige mei-dagen met jou, lieve mam. Onvoorspelbaar en verrassend. Na dagen doodziek op bed te hebben gelegen zat je opeens weer aan tafel. De boterhammen met hagelslag at je in een recordtijd op. Ook de laatste hageltjes op je bord werden door jou met een vinger opgepikt en opgegeten.

Wat heb je in die dagen genoten van je achterkleinkinderen die voor je zongen en dansten. Oma’s aan de top van K3! Niet één keer maar eindeloos. Aandoenlijk, onvergetelijk voor iedereen, ontroerend. Goede reis, veel plezier, doe voorzichtig meiskes en wat lief dat jullie dit voor mij doen, zei je tegen ze.

Sinds een vroege ochtend in mei is het oorverdovend stil en vredig in jou. Geworden, uiteindelijk. Omringd met veel liefde van iedereen die je na stond heb je het aangedurfd de brug te nemen naar de overkant. Dat je het niet alleen hebt hoeven doen heb je vast gevoeld. Onze aanwezigheid, onze aanrakingen, onze gesprekken, onze lach. Het kan niet anders dan dat het je geholpen heeft te beseffen dat het goed was als je ging. Dat je ons met een gerust hart aan elkaar kon overlaten.

Het was heilzaam om dit laatste stukje met jou samen te gaan. Om verbonden te zijn. Een moment in de tijd tussen toen, nu en morgen. Het heeft onze rugzakken gevuld met liefde, dankbaarheid, herinneringen en geluk.
Eenvoudig was het zeker niet om jouw worsteling om het leven los te laten van zo dichtbij mee te maken. Vermoeidheid, het volledig uit de pas lopen met de wereld buiten, het ging allemaal een rol spelen.

Toen je was gegaan kwam er een ongekende energie in ons vrij om van ons afscheid van jou een mo-nu-ment te maken. Zo, dat het de laatste moeizame kilometers van je levensreis zou overstralen. Waarin het kernachtige van jou en jouw leven centraal zou staan.

De vele tekeningen die de achterkleinkinderen je meegaven in je kist zouden een grote glimlach op je gezicht hebben getoverd. Evenals de fleurige sprei waar je zo van hield en waarmee we je toedekten. De bloemen op je kist waren als een groot boeket dat je zelf zou hebben kunnen plukken in de bermen van de wegen waarlangs je zo vaak gefietst hebt. Heel misschien had je het allemaal wat te veel gevonden voor jezelf.

Eindelijk mocht je als een bevrijd mens door de hoofdingang van het zorgcentrum naar buiten, gedragen door zorgzame, sterke mannen waartegen je lachend zou hebben gezegd dat ze niet zo hard moesten lopen.

De grote, kleurige kaarsen die de achterkleinkinderen voor je uitzochten en voor je aanstaken, zou je prachtig hebben gevonden.
Wat zou je trots zijn geweest op je achterkleindochter die ten overstaan van een volle zaal op een krukje klom om voor de microfoon haar eigen woorden voor jou vlekkeloos voor te lezen.

We spraken warm, liefdevol en vol dankbaarheid over wat je ons gedurende je lange reis door het leven gebracht, gegeven, geleerd hebt. Tot op het allerlaatst...

In het nazien...

Het licht dat mijn moeder in de haar gegeven tijd, en wellicht juist in haar laatste dagen, liet schijnen heeft me betekenisvol doen leren dat een mens meer is dan alleen dat moment, een emotie, die houding, dat ene woord of gebaar. Ze zijn de uitkomsten van een eeuwenlange optelsom. Naar de bronnen van herkomst kunnen we slechts raden. Werkelijk elkaar zien is proberen in te voelen hoe de dingen soms lopen, jezelf een beetje kennen, aandachtig zijn, luisteren, blijven zoeken naar verbinding met elkaar. Ik was er in relatie tot mijn moeder niet altijd goed in. Wat ik meemaakte met haar in de tijd dat ze de grip op haar eigen leven stukje bij beetje verloor verlegde mijn focus vaak op haar buitenkant. Op de loop gaan met haar woedende momenten kon ik wel. Stil staan bij wie ze werkelijk was sloeg ik dan over. Natuurlijk, er moest veel geregeld worden om de zorg voor haar zo goed mogelijk te laten zijn. Begrijpelijk, voor mij was het immers ook een proces van afscheid nemen terwijl mam er nog was. Ze zal het me niet kwalijk nemen, ze kende zichzelf.

Het verwoorden van deze en nog veel meer indrukken die mijn moeder mij heeft nagelaten heeft bijgedragen om de cirkel van mijn leven met mijn moeder rond te maken en zelfs te versterken. Her-inneren is voor mij geworden tot dankbaar en barmhartig omzien. Een nieuw seizoen is aangebroken!

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *