Schatkamers en schatten

Door: Danielle Bosch

Een vat vol herinneringen

Iedere keer wanneer ik de kamer van een verpleeghuisbewoner binnenga, wordt ik een beetje stil van binnen.

Dit zijn de spullen die iemand tot het laatst bij zich wil hebben. Op het verpleeghuisbed na, zijn alle spullen met zorg meegenomen naar de laatste plek waar ze zullen wonen, het verpleeghuis, psychogeriatrie, kleinschalig wonen.

Ik kom in een schatkamer. De foto’s van kinderen en kleinkinderen, het theekastje dat vader gemaakt heeft. Trouwfoto’s van verschillende generaties, een schilderij met de boerderij van de ouders. Een gitaar in een hoes. Ingelijst borduurwerk. Boeken. Een bijbeltekst aan de wand. Een schilderijtje met een stadsgezicht.

Alles wat er staat heeft een verhaal en is een aanleiding tot gesprek.

Sommige mensen hebben altijd een bosje verse bloemen staan of zijn omringd door nieuwe tijdschriften. Deze mensen worden geliefd. Zij krijgen regelmatig bezoek en het contact is warm, dat zie je terug in de kamers.

Soms kom ik ook een kamer binnen waar ik op een andere manier stil van word.

Een verpleeghuisbed. Een paar nieuwe meubels, posters van dieren of bloemen en kunstplanten in de vensterbank.

Deze bewoners krijgen een extra voetmassage en alle tijd en aandacht.

Elvis, Anton en zijn gitaar

Ik doe soms dingen die helemaal niet passend zijn bij mijn functie als medisch pedicure. Ik heb zo’n plezier in contact met ouderen dat ik dat dan maar in mijn eigen tijd doe. De tijd buiten de voetzorg  bereken ik niet. Ik ben niet erg commercieel ingesteld ben ik bang. Mijn winst haal ik uit geluksmomenten.

Laatst had ik zo’n moment met Anton van 91, hij wordt het liefst bij zijn voornaam genoemd. Inmiddels is zijn voetellende grotendeels opgelost. Hij had  verwaarloosde voeten met veel pijnlijke likdoorns toen hij vorig jaar in het verpleeghuis kwam wonen. Hij slofte en bij iedere stap vloekte hij. Nu iedere 6 weken zijn likdoorns worden verwijderd loopt hij zonder pijn. Gewoon onderhoud, een apk’tje voor Anton.

Ik had tijdens de behandeling muziek van Elvis Presley opgezet. Hij heeft een poster van The King in zijn kamer en een enorm borstbeeld op de kast staan, het was niet heel moeilijk te raden van welke muziek hij blij wordt.

eigen spullen in verpleeghuis

Anton luchtgitaarspeelde een stukje mee en ik keek naar de gitaar in de hoek van de kamer. Hij volgde mijn blik en grijnsde jongensachtig. Na de behandeling hebben we de gitaar uit de hoes gehaald. Er was zo te horen lang niet op gespeeld.

Winst voor allebei

Gitaar spelen zit er niet meer in voor Anton, dat heeft hij niet meer in zijn hoofd en krijgt het niet meer uit zijn vingers. Ik zag dat het hem frustreerde de gitaar vast te houden.

Hij kon echter nog prima op gehoor een gitaar stemmen terwijl ik de gitaar vasthield. Geconcentreerd en met een blij gezicht vertelde hij precies wat ik moest doen. Hoger, lager en Ja mooi.

Hoe lang zou het voor hem geleden zijn dat hij iets beter wist, beter kon en dat iemand zijn adviezen opvolgde?

Hij bleek overigens ineens ook over uitmuntende vaardigheden te beschikken om mijn gitaarspel, dat inderdaad vrij beroerd is, met een hoop geluiden van commentaar te voorzien. We hebben lol gemaakt, echt samen gelachen, echt contact. Dat is winst. Voor allebei.

Danielle Bosch werkt als medisch pedicure en schrijft over het contact dat ze heeft met de mensen die vastzitten aan de voeten die ze verzorgt. Haar andere blogs vind je hier. Wil je meer weten over muziek en dementie? Bekijk dan eens de documentaire Alive Inside, of bezoek een ouderwets gezellig dansfeest van het Danspaleis.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Eén antwoord op “Schatkamers en schatten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *