Scheiden doet lijden of is het lijden doet scheiden?

Door: Luut Edel

Als donderslag bij heldere hemel

De eerste drie woorden zijn ontleend aan een bekende smartlap en over de laatste drie woorden wil ik het met u hebben in dit artikeltje voor Dementieweb. Het overkwam mij nog niet zo lang geleden en ik, beginnend dement, ervoer het als een donderslag bij heldere hemel. Misschien was die hemel al niet meer zo helder en dreigden aan de horizon al donkere wolken die een donderbui aankondigden, om even bij deze beeldspraak te blijven. Hoe dan ook, de scheiding voltrok zich op een volstrekt klinische wijze, namelijk via een internet-advocaat. Wist u dat die bestonden? Ik niet. Argeloze ik, ik had het absoluut niet zien aankomen...

Het enige dat ontbrak was mijn handtekening. Daarna werd alles ook digitaal naar de rechter gestuurd die op dezelfde wijze tot uitspraak kwam: ontbinding van het huwelijk. Zodat ik binnen een maand van getrouwd man tot gescheiden man geraakte. Nu weet ik waarom het enige woord dat rijmt op huwelijk, het woord afschuwelijk is. Trek het u niet te veel aan, gehuwde collega-dementen en ook de niet-dementen! Blijf vooral gelukkig getrouwd, mazzelschieters!

Het meest kwetsende vind ik nog, dat mij nu ex-echtgenote en eiseres zoals dat in juridische termen heet, zich als ontbindingsgrond beriep op het niet langer te kunnen samenleven met een demente man. Wist u dat het kennelijk in Nederland anno 2018 -toen was de gerechtelijke uitspraak- mogelijk is dat een huwelijk ontbonden wordt op grond van dementie van de partner? Ik niet. Bovendien is haar besluit zonder enig overleg met mij tot stand gekomen. Weliswaar zegt ze nu dat ze wel degelijk signalen heeft gegeven maar die werden - door mijn dementie?? -kennelijk onvoldoende verstaan.

Voorlichting en deskundige hulp zijn belangrijk

Wat mijn vrouw moeilijk vond aan mijn dementie: voor zover ik me kan herinneren (en dat is nu juist het probleem bij mijn vorm van dementie, mijn grote vergeetachtigheid), weet ik niet precies meer welke signalen dat dan geweest moeten zijn... Hetzelfde geldt voor het me herinneren -dit stuk schrijf ik bijna een half jaar later- of we gesproken hebben over het inschakelen van hulp door een derde ‘neutrale’ buitenstaander. Feitelijk weet ik wel zeker dat dat niet is gebeurd. Dat had absoluut geholpen bij het wat mij betreft beter verwerken van de gevolgen die dementie heeft in mijn leven.

Voor mijn vrouw kan ik niet spreken, eenvoudigweg omdat ik het daarover niet met haar heb gehad. Voorlichting is in dit verband van essentieel belang, omdat je dan beter bent toegerust voor wat er kan veranderen in je leven met dementie. Met één maar: voor zo ver die voorlichting blijft hangen, of impact heeft zoals dat in een eigentijds woord heet. Want die verrekte (sorry voor dat woord) vergeetachtigheid doet je nou juist vaak de das om bij dementie! Externe ondersteuning van een deskundige heb ik later aangeboden maar dat werd door mijn vrouw afgewezen. Teveel een beroep op haar hooggevoeligheid, denk ik nu.

Als ik door mijn mentale toestand haar nu fysiek of anderszins geweld had aangedaan, was het begrijpelijk geweest dat zij tot een scheidingsbesluit was gekomen. Maar daarvan was geen enkele sprake, moest zelfs zij toegeven.

Tijd heelt?

Mijn conclusie: lijden doet scheiden. Mijn ex heeft kennelijk zo veel - in stilte! - geleden door mijn dementie dat zij wel moest scheiden naar haar gevoel. Mijn advies: mocht met een hooggevoelige partner getrouwd zijn zoals ik, wees dan extra alert! Dat is de enige grond die het voor mij min of meer verklaarbaar maakt waarom mijn ex tot een scheiding besloot. Hooggevoelige mensen kunnen extra gevoelig reageren op negatieve handelingen van hun huwelijkspartner. Ik ben er mij van bewust dat dit een rationalisatie is, een verstandelijke verklaring om iets emotioneels verteerbaar te maken. Maar ik heb niks beters... Zielig? Nee, dat niet meer. Ook hier heelt de tijd alle wonden. Maar staat u mij toe om op te merken dat er soms wel forse littekens van overblijven... Ik wens u allen, en gemeend, een heel goede relatie toe!

Luut is socioloog en was directeur van twee zorginstellingen voor mensen met een verstandelijke of psychische beperking. Als ervaringsdeskundige spreekt hij nu geregeld stukjes in voor de Dementiedagboeken. Luut is een fervent voorstander van Odensehuizen en wisselt graag van gedachten met lotgenoten.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

  1. Ik vind het heel verdrietig dat uw vrouw u zo plotseling verlaten heeft. Als hoogsensitief persoon vind ik het nog verdrietiger dat u de schuld daarvan bij de uw ex’ hoogsensitiviteit legt. En uw waarschuwing naar anderen met een hoogsensitieve partner vind ik erg ongepast.
    Ik ken u en uw ex niet dus kan niet over uw situatie oordelen. Voor mij zou mijn hoogsensitiviteit nooit de reden zijn om mijn partner te verlaten. Natuurlijk zou ik het heel moeilijk vinden om mijn partner te zien en voelen lijden en zou dat in mij ook heel veel gevoelens teweeg brengen. Maar daar kun je als hoogsensitief ook goed mee leren omgaan, net als alle andere tegenslag, die bij het leven hoort.
    Ik snap dat dit uw verklaring is voor een ongrijpbare gebeurtenis, nogmaals ik vind het heel verdrietig wat u is overkomen. Maar het is wel belangrijk dat anderen onbegrijpend dat dat niet betekent dat alle hoogsensitieve partners van dementerende mensen zich zo gaan gedragen.
    Ik wens u sterkte en veel steun uit uw omgeving bij deze moeilijke weg.

Eén antwoord op “Scheiden doet lijden of is het lijden doet scheiden?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *