Stilte

Door: Irma Heerink-Engbers
De foto is genomen door de moeder van Irma zelf.

Een nieuwe fase?

Het is de week voor pasen, de stille week. Jij hebt dat blijkbaar letterlijk genomen. Geen woord of ander geluid komt er uit je mond deze dagen. Je gezicht is als een masker. Gesloten is je lichaamstaal, met je armen over elkaar. Nog kleiner dan anders ben je. Je ogen kijken maar of ze iets zien… Een blijk van herkenning is er niet. Weer een nieuwe fase? Net als een rups die uiteindelijk vlinder mag worden. Zul je straks eindelijk bevrijd zijn?

Dan maar even met de andere bewoners praten. Waar je anders fel en jaloers op zou reageren, gaat nu volledig langs je heen.

Je bent ook weer gevallen. Of naast je stoel gaan zitten. Wie zal het zeggen. In ieder geval ben je op de grond gevonden. Gelukkig zonder ernstige gevolgen. We hopen zo dat dat niet zal gebeuren. Je lijdensweg is al zo moeizaam.

Dromen

Je loopt veel rond zonder rollator. Dat valt je niet aan te rekenen. Maar het hulpmiddel zit niet meer in je hoofd. En misschien ben je in je hoofd wel een vlotte jonge meid die alles kan. Wie zal het zeggen…

Wat speelt zich in je hoofd af als je zit te suffen? Je handen maken bewegingen. Je mond glimlacht. Je ogen schitteren. Waarom, wat zie je en naar wie glimlach je? Het is een vredig gezicht… Droom maar lekker, denken we. Dan ben je in ieder geval rustig en voel je je comfortabel.

De overkant

Het kopje thee dat je nog moet opdrinken van je ontbijt komt niet op. Het is een verstoring van je droom. Je vingers zijn krachteloos. De thee loopt langs je mondhoeken weer uit je mond.

In de huiskamer gebeurt van alles. Twee bewoners zijn de reis naar de overkant begonnen. Familie loopt in en uit. Ik ben bijna jaloers op ze. Er is nog een weg te gaan maar het einde is in zicht voor hen. De verzorgers komen niet toe aan de dagelijkse zorg voor de andere bewoners. Chaos alom. Maar jij hebt er geen enkele weet van. De broodkruimels en vruchtenhagel waarin je zit deren je niet. Laat maar zo… Laat maar los….

Irma's moeder leeft met dementie in een verpleeghuis. In haar blogs op Dementieweb probeert Irma zich in te leven in de wereld van haar moeder, waarbij ze ook haar eigen worstelingen omschrijft: zoeken naar contact, naar balans en grenzen, en loslaten nu het einde in zicht komt.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *