Stouterd

Door: Gerdien Breimschrijft

De afgelopen weken ben ik zonder Johan op bezoek geweest bij ons moeders. Zijn eigen moeder, die ook dementie heeft, woonde tot twee weken geleden nog zelfstandig maar dat ging - ook al was er veel hulp - echt niet meer. Uiteindelijk werd ze met een crisisopvang opgenomen op een PG-afdeling. Een heftig proces, voor alle betrokkenen.
Nu loopt hij weer samen met mij de huiskamer binnen, waar ons moeders aan tafel zit met haar vaste clubje: de dames N. en R. en de heer O. Mevrouw Z. zit in een luie stoel voor het raam en de dames I., J. en O. zitten aan de tweede tafel. Ik ga achter ons moeders staan, sla mijn armen om haar heen en geef een klapzoen op haar wang.
'Nou!' roept ze verrast.
Als Johan zich naar haar toe buigt om haar met een kus te begroeten, zegt ze: 'Hé jongen'.

Voor haar staat een kopje thee. Ze wijst ernaar en zegt dan, plots nukkig: 'Er zit geen suiker in. Zo is het niet te drinken. Geen smaak aan. Maar ik moet het zo opdrinken, zeggen ze.'
'Goh, ik ken je niet anders dan dat je thee zonder suiker drinkt' zeg ik, oprecht verbaasd door haar verlangen naar gezoete thee.
'Nou laat dan maar zitten' klinkt het gedecideerd.
Ik zwijg. Even daarna drinkt ze genoeglijk haar theekopje leeg en is haar irritatie als sneeuw voor de zon verdwenen.

'Heb je al gehoord dat Pietje dood is' zegt mevrouw N. tegen me. Ze kijkt er beteuterd bij, want het was echt haar vriendje.
Verschrikt kijk ik naar het kastje achter haar, waarop de kanariekooi met Pietje altijd stond.
'Hij lag op een ochtend op z'n ruggetje' zegt heer O., 'en da's meestal geen goed teken.'
Volgens de een is het gisteren gebeurd, volgens een ander vorige week.
'Och wat sneu' zeg ik, 'en wat nu?'
'We hebben twee nieuwe gevraagd' zegt mevrouw N., 'twee, want dan hebben ze gezelschap aan elkaar.'
'Wat moeten het dan zijn, een mannetje en een vrouwtje?' vraag ik.
'Wie weet maken die hier dan wel kinderen' oppert Johan.
'Nou als dat zo is, dan wel stilletjes graag' grapt heer O., 'en dan doen we wel even een kleedje over de kooi voor de discretie.'
Iedereen lacht en er volgen nog wat meer ondeugende kwinkslagen. Het lijken net pubers, geweldig om te zien.

Een mooi moment voor een drankje. Zorgwerker I. deelt glaasjes sap uit. Heer O. krijgt een echte neut, hij glundert van oor tot oor.
'Wil jij een advocaatje met slagroom Roelien?' vraagt I. aan ons moeders.
'Ach, zullen we dat es doen?' zegt ze tegen mij.
'Ach, doe es gek, neem er toch lekker eentje, dan doe ik met je mee' antwoord ik.
Zo geschiedt.

Als het advocaatje op is, pak ik een van ons moeders' puzzelboeken en beginnen we met elkaar aan een Zweeds avontuur. Ons moeders is vanmiddag bijzonder goed op dreef.
'Ander woord voor vlootvoogd?' vraag ik.
'Admiraal' plopt er gelijk uit.
'Ander woord voor woonkamer?'
'Living' zegt ze.
'Waar haal je dat toch allemaal vandaan?' roept er iemand.
'Oh, dat pluk ik zo uit m'n achterhoofd' antwoordt ze luchtig.
Charmeur als heer O. is, roemt hij de dames om hem heen ook deze middag verschillende keren. Zo ook ons moeders. Dat hij haar kennis bewondert en dat ze altijd zo aardig is en nooit een onvertogen woord zegt.
Aanvankelijk neemt ons moeders zijn complimentjes tamelijk onbewogen aan, maar na het advocaatje reageert ze wat frivoler.
'Ja, en Roelien is ook nog es een mooie vrouw hè?' gaat O. nog even door.
'Stouterd' zegt ons moeders schalks.
'Dat zegt ze nou altijd tegen me' zegt O. olijk.
Dat zou zo maar eens kunnen, denk ik met stil plezier.
Opnieuw klinkt naast me: 'Stouterd…'
Heerlijk ondeugend.

Ook het leven in een verpleeghuis kent goede en slechte momenten. Gerdien Breimer schrijft over het leven van alledag van haar eigen moeder, die alzheimer heeft en op een gesloten psychogeriatrische afdeling woont.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *