Surfen op de golven of erdoor meegesleurd worden

Door: Anna Myrte Korteweg

Een goede vriendin van mij kreeg een week lang een beroemde schrijver te gast. Hij maakte deel uit van haar gezin en schreef er elke dag een stukje over in de krant. Na een paar dagen mailde ze me ontdaan. In de nieuwste column kwamen beladen privé gebeurtenissen uit het verleden van haar moeder voorbij. En haar moeder had dat gelezen en was helemaal over de rooie. Mijn vriendin zelf vond het wel mooi, wat de schrijver schreef. 'Voor mij zijn het verhalen, voor mijn moeder oude wonden die opengereten worden', mailde ze me. De intentie van de schrijver was het eerste: verhalen vertellen. Maar toch kan het tweede het effect zijn, dat je de ander pijn doet door je woorden.

In hoeverre kun je als schrijver je lezer sparen? En in hoeverre kun je jezelf sparen? Als ik schrijf, kan ik niet ondertussen nadenken over wat anderen daarvan vinden. Dat belemmert de inspiratieflow. Ook mezelf kan ik dus niet beschermen. Al mijn donkere kantjes, verslavingen, gedachtekronkels, conflicten, angsten, ze zijn voer voor inspiratie. Ik mag het niet binnenhouden van de dokter. Maar als ik het niet binnenhoud, dan betekent dat dus dat ik me niet meer voor jou kan verstoppen. Het kan niet anders, als je schrijft dan ben je zichtbaar. Er is geen keuze.

In mijn laatste blog schreef ik over mijn moeder. Ik was bang haar te kwetsen, omdat ik beschreef hoe naar ze deed toen we kleren gingen kopen. Een eerdere versie stuurde ik naar mijn vader. Hij herkende het dilemma. En zag het als part of the deal van schrijver zijn. Hij schreef me wijs:

'Het vraagt dus om grote subtiliteit. De subtiliteit neemt toe wanneer het minder gaat over wat zij je aandoet en meer over jou, hoe jij mindfulness beoefent, want daar gaat het toch om, zonder dat je hoeft weg te vlakken hoe moeilijk zij het je maakt, misschien wel altijd heeft gemaakt in dit bestaan. Als je dat geheim centraal krijgt is het geen klacht en geen beschuldiging meer, maar literatuur en hulp tegelijk. Nogmaals, hier worstel ik zelf ook vaak mee. Ik vind het een worsteling die de moeite waard is. Het middenpad.'

Inderdaad is dat de crux. Geen slachtoffer zijn, maar de regisseur van mijn eigen leven. Ik herzag de tekst en herkende in mijn woorden de kleine nuanceverschillen tussen vrij zijn en mijn kracht uit handen geven, tussen volledig verantwoordelijkheid nemen en mijn moeder de schuld geven, tussen surfen op de golven of erdoor meegesleurd worden. Het luistert heel nauw, en toch is het allesbepalend. Het verhaal overkomt mij niet, ik bén het. En door zo mijn verhaal te vertellen ben ik misschien wel naakt en kwetsbaar. Maar ik ben ook vrij. Immers: wat heb ik te verliezen als dit (ik, nu, hier, handelende hoofdpersoon in dit verhaal, mijn leven) alles is wat ik ben?

Deze blog verscheen eerder op nuvrij.com

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *