Aandoening: Dementie
Thema's:
omgaan met, verpleeghuis, mantelzorg, moeder met dementie
Auteur:
Simone de Bont
Uitgever:
uitgegeven in eigen beheer, informatie via s.de.bont@kpnplanet.nl 
Jaar:
2018

Een boekje van 64 bladzijden van een mantelzorgende dochter over haar moeder in de periode dat ze dementie had. Met korte dagboekstukjes en een aantal beschouwende tekstjes.

Fragmenten

2005 - Het liep anders dan verwacht.
Het verlaten van haar geliefde huis, ma leek er jaren tegenop te zien. Haar paleis, haar burcht. Met al haar liefde ingericht en gekoesterd  Steeds opnieuw bijgewerkt, innig doorleefd.
Maar toen ze in de kamer in de woongroep voor mensen met lichte dementie was aangeland, leek er een last van haar af te vallen. Volgens mij voelde ze zich eindelijk weer veilig. Wat een opluchting, voor haar en voor ons!
Het samenleven zo dicht op elkaar vroeg natuurlijk wel aanpassing. Maar het leek haast een positief effect op haar te hebben dat ze zich weer “goed”wilde houden.
Ze leek het een beschermend gevoel te vinden, al die andere bejaarde vrouwen en jongere verzorgenden om zich heen.

Eind 2005,  poëzie
We zitten in de auto, zijn onderweg. Ma heeft weer een poëtische opmerking: “Wat zeg je als je wat tegen me gaat zeggen?”

2008 - 23 maart
Gister mijn gangbare zaterdagbezoek aan mijn moeder. Toen ik arriveerde was ze net klaar met de middagboterham. Omdat ik afgelopen donderdag niet gegaan was (ma kreeg toen bezoek van familie) begon ik haar te missen en was blij haar te zien.
Eerst met haar een eindje met de rolstoel gewandeld, binnen in het gebouw. Beneden in het winkeltje lekkers gekocht en in de manshoge spiegel gekeken. Ma lijkt zichzelf nog wel te herkennen. Omdat ze nu niet meer zelfstandig kan lopen kan ze ook veel minder in de spiegel kijken. Er ligt daarom nu een handspiegeltje naast haar stoel.
Na het wandelen zat ze zichzelf daarin te bekijken; duwde haar haren en  wenkbrauwen in model. Vertrouwde gebaren en het deed me goed dat weer eens te zien.
Ik was dichtbij en hoorde haar praten; “Zeg Mina, luister 'ns." Alsof ze iemand aansprak, heel natuurlijk.
Ik heb nog nooit van een Mina gehoord en kan dat dus niet plaatsen, misschien een vriendinnetje van toen ma een kind was? Ik zal het mijn jongste tante eens vragen, die heeft een heel goed geheugen.
Vervolgens zat ma foto's te kijken. Tegen een foto van een (overleden) vriendin zei ze: “wat ben je toch een grote meid”, terwijl die vriendin als vrouw van middelbare leeftijd op de foto staat.
Op mijn vraag of ze nog koffie wil antwoordt ze keurig; “nee dankjewel.”

Je bent mooi
Ma kijkt in haar spiegel en ik zeg: “Je haar zit goed hè ma”, waarop ze vraagt: “Wat zeg je?"
Ik herhaal mijn opmerking en zij zegt: “Da weet ik nog niet.”
Even later zeg ik tegen haar “Je bent mooi.” En ze kijkt me stralend aan en lacht naar me, licht schaterend.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *