Wie zie je als je naar me kijkt?

Ik ben nog steeds de persoon die ik was.

Soms weet ik iets niet goed meer

Maar dat is echt niet mijn schuld.

Alzheimer heeft mijn geest wat veranderd.

Een onderdeel dat je niet eens kunt zien.

Het heeft effect op mijn hersenen,

Maar diep, diep van binnen ben ik nog steeds hetzelfde.

Ik kan nog steeds voelen, lachen en huilen.

Dus als je me ziet, en kom je langs,

Zonder een woord, een glimlach.

Stop alsjeblieft even en kijk me aan.

Je zal me opvrolijken en mijn dag maken,

Misschien lachen we om dingen die ik zeg.

Want ik heb nog steeds de humor,

Het is geen hel en somberheid bij mij

Dus, alsjeblieft, behandel me nog hetzelfde.

Het woord Alzheimer is slechts een naam,

Voor een aandoening die ik heb,

Maar ik kan nog steeds heel veel doen.

misschien kost het me wat meer tijd.

Dus wees geduldig als ik ergens mee bezig ben

Ik zal er uiteindelijk wel komen,

Dus neem een moment, en wacht op mij

geef me dan een knikje, een glimlach.

En misschien pak je mijn hand die ik je geef,

Want je bent nu een 'Alzheimervriend’.

 

Henk van Schie (1942) woont samen met zijn vrouw in Velserbroek, en is tevens één van onze dagboekdeelnemers.
Zijn dagboekfragmenten zijn hier te beluisteren.

Reacties:

  1. Henk wat een mooi gedicht,je raakt precies de snaar. Ik kan het niet zo onder woorden brengen.
    Je mag dan Alzheimer hebben, maar dit is ook een gave. Broer ik ben trots op je. Een dikke knuffel
    Van je zuster Bep

  2. Hoi Henk,
    Prachtig weergegeven. Voor Riet en mij ben je nog steeds dezelfde gezellige, humoristische broer waar we veel plezier aan beleven.
    Wij hopen je nog lang in ons midden te hebben.

3 gedachten over “Wie ben ik?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *