Henk

Henk (1942) uit Velserbroek houdt, sinds hij een jaar geleden op zijn 73ste de diagnose alzheimer kreeg, een geschreven dagboek bij. Hier leest hij uit voor, aangevuld met verhalen over wat hij momenteel meemaakt. ‘Ik hoop dat ik met het spraakdagboek kan bijdragen aan een begripvollere wereld waarin de ziekte van Alzheimer een plek heeft.’


'Ik wil eindigen met een gedicht wat ik gemaakt heb in die tijd, en het luidt als volgt:
Zoals ik was.



Er zijn bezigheden die vroeger gesneden koek waren en die ik nu aan het kwijtraken ben. Ik maak gebruik van een aantal hulpmiddelen. Voor mij is mijn mobiel mijn tweede ...



Het is na een aantal goede nachten te hebben gehad weer de beurt aan een mindere nacht. Het is 01:15 uur. Zaterdag op zondag nacht. Ik lag al weer meer als ...



"Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat ik goed word opgevangen door mijn naasten: Mijn vrouw, onze dochter, schoonzoons, kleinzoons. We kunnen erover praten en ze begrijpen mij. Ook ben ...



"Ik deel mijn pijn en verdriet. Juist het geen wat een ander niet ziet. Zodat jullie weten wat ik bedoel. Jullie aandacht en liefde zorgen ervoor zodat ik mezelf wat ...