Harry voelt zich een beetje depressief door zijn dementie. Luister hier naar zijn ingesproken dagboek.

''Marianne: Goedemiddag, hier is het duo weer. Harry heeft het een beetje moeilijk vanmiddag. Of meer dan een beetje.

Harry: Ja.

Marianne: Waar heb je het zo moeilijk mee?

Harry: Ik heb het gevoel dat ik niets meer goed doe.

Marianne: In je eigen ogen of in mijn ogen?

Harry: In mijn ogen.

Marianne: Je faalt in je eigen ogen?

Harry: Ik faal de hele tijd, ja.

Marianne: Omdat je dingen niet meer kan?

Harry: Ja.

Marianne: Ja dat is ook heel verdrietig.

Harry: Ja.

Marianne: En daar wordt je een beetje depri van?

Harry: Daar wordt ik een beetje depri van. Dat is toch niet zo gek?

Marianne: Helemaal niet. En wat is het ergste waar je in faalt?

Harry: Het ergste is de normale handelingen. Dat ik niet meer kan voorspellen wanneer ik wat goed doe, qua handelingen.

Marianne: Je bedoelt in je aan en uitkleden bijvoorbeeld?

Harry: Ook dat ja. Ook dat.

Marianne: En wat nog meer? Je zei net dat je het autorijden, dat je dat zo dwars zit nog steeds.

Harry: Nog steeds zit me dat dwars ja.

Marianne: Na twee jaar nog.

Harry: Na twee jaar. Nu nog niet over.

Marianne: Dat je dat niet meer kan.

Harry: Ja.

Marianne: Maar je hebt het een beetje moeilijk vanmiddag.

Harry: Ik heb het vanmiddag gewoon een beetje moeilijk.

Marianne: Nou dat mag toch ook wel eens. Het is toch ook verdrietig of niet.

Harry: Ja.

Marianne: Hoef je toch niet altijd vrolijk bij te blijven?

Harry: Nee.

Marianne: Dat was je boodschap voor vanmiddag?

Harry: Dat was de boodschap ja.''

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *