Harry: Hier het duo weer. Ik ben eigenlijk redelijk optimistisch. Ik hoef niks meer. Ik heb toch dementie, ik ben toch dement.
Marianne: Dat geeft jou een vorm van rust?
Harry: Dat geeft mij rust. Als je ziet wat ik in mijn oude leven allemaal gedaan heb. En vaak niet voor mezelf maar omdat het moest.
Marianne: En nu moet je niks meer, dat is het eigenlijk.
Harry: Ik hoef niks meer.
Marianne: Nee maar dat betekent dat ik een heleboel moet.
Harry: Ik heb personeel.
Marianne: Het management. Dat vind ik heel mooi, Harry noemt mij het management. Jij laat alles aan het management over. Je bent alleen maar werknemer die heel gezeglijk is.
Harry: Ja, ik ben tegenwoordig een heel gezeglijke werknemer.
Marianne: En dat is de boodschap die je bij Dementiedagboeken wil neerleggen. Dat het niet alleen maar naar is. Of het is naar maar…
Harry: Het is naar maar zolang als je niet mekkert, ja, is het niet te naar.
Marianne: Vooralsnog niet.
Harry: Vooralsnog niet nee.
Marianne: En dat is je boodschap vandaag.
Harry: Ja.
Marianne: Dus je wordt niet wanhopig.
Harry: Nee.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *