Harry: Hier het duo weer. Ik ben eigenlijk redelijk optimistisch. Ik hoef niks meer. Ik heb toch dementie, ik ben toch dement.
Marianne: Dat geeft jou een vorm van rust?
Harry: Dat geeft mij rust. Als je ziet wat ik in mijn oude leven allemaal gedaan heb. En vaak niet voor mezelf maar omdat het moest.
Marianne: En nu moet je niks meer, dat is het eigenlijk.
Harry: Ik hoef niks meer.
Marianne: Nee maar dat betekent dat ik een heleboel moet.
Harry: Ik heb personeel.
Marianne: Het management. Dat vind ik heel mooi, Harry noemt mij het management. Jij laat alles aan het management over. Je bent alleen maar werknemer die heel gezeglijk is.
Harry: Ja, ik ben tegenwoordig een heel gezeglijke werknemer.
Marianne: En dat is de boodschap die je bij Dementiedagboeken wil neerleggen. Dat het niet alleen maar naar is. Of het is naar maar…
Harry: Het is naar maar zolang als je niet mekkert, ja, is het niet te naar.
Marianne: Vooralsnog niet.
Harry: Vooralsnog niet nee.
Marianne: En dat is je boodschap vandaag.
Harry: Ja.
Marianne: Dus je wordt niet wanhopig.
Harry: Nee.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *