Marianne: Hier zijn Harry en Marianne.
Harry: Hier is het duo.
Marianne: We zitten op Texel.
Harry: Oké.
Marianne: En hoe bevalt het op Texel?
Harry: Nou. Ik begin wel het gevoel te krijgen dat ik wat hard achteruit ga.
Marianne: Speciaal hier op Texel of was dat thuis ook al?
Harry: Nee dat was thuis ook al. Met name thuis was dat.
Marianne: En waar merk je dat aan?
Harry: Ik heb het gevoel dat ik, dat ik geen nieuwe dingen meer aan kan pakken.
Marianne: En wat bedoel je met nieuwe dingen?
Harry: Nou. Eh. Wat bedoel ik met nieuwe dingen?
Marianne: Je bent de volgorde wel eens kwijt.
Harry: Ik ben de volgorde sneller kwijt. En ik heb het pimpelpaarse vermoeden dat ik veel meer fouten maak.
Marianne: Waarmee?
Harry: Feitelijk met allerlei dingen. De dagelijkse dingen daar maak ik veel meer fouten in.
Marianne: En daar word je verdrietig van?
Harry: Ja nou ja daar word je niet vrolijk van.
Marianne: Ja het is een progressieve ziekte. Maar het is nog wel fijn dat je op Texel bent toch?
Harry: Ja ik geniet er van dat ik op Texel ben. Ja.
Marianne: Lekker langs het strand wandelen. En dan mag je in oktober weer.
Harry: In oktober gaan we weer.
Marianne: Oké, dat was het?
Harry: Dat was het!

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *