Marianne: Hier zijn Harry en Marianne.
Harry: Hier is het duo.
Marianne: We zitten op Texel.
Harry: Oké.
Marianne: En hoe bevalt het op Texel?
Harry: Nou. Ik begin wel het gevoel te krijgen dat ik wat hard achteruit ga.
Marianne: Speciaal hier op Texel of was dat thuis ook al?
Harry: Nee dat was thuis ook al. Met name thuis was dat.
Marianne: En waar merk je dat aan?
Harry: Ik heb het gevoel dat ik, dat ik geen nieuwe dingen meer aan kan pakken.
Marianne: En wat bedoel je met nieuwe dingen?
Harry: Nou. Eh. Wat bedoel ik met nieuwe dingen?
Marianne: Je bent de volgorde wel eens kwijt.
Harry: Ik ben de volgorde sneller kwijt. En ik heb het pimpelpaarse vermoeden dat ik veel meer fouten maak.
Marianne: Waarmee?
Harry: Feitelijk met allerlei dingen. De dagelijkse dingen daar maak ik veel meer fouten in.
Marianne: En daar word je verdrietig van?
Harry: Ja nou ja daar word je niet vrolijk van.
Marianne: Ja het is een progressieve ziekte. Maar het is nog wel fijn dat je op Texel bent toch?
Harry: Ja ik geniet er van dat ik op Texel ben. Ja.
Marianne: Lekker langs het strand wandelen. En dan mag je in oktober weer.
Harry: In oktober gaan we weer.
Marianne: Oké, dat was het?
Harry: Dat was het!

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *