Harry: Hier met het duo.
Marianne: Waar wil je het over hebben? Je wilde het hebben over de deelnemers van de dementiedagboeken. Dat je je afvroeg hoeveel er nog zijn. En hoe populair het nog is. Je hebt reclame gemaakt toch.
Harry: Ik heb reclame gemaakt, jawel. En ik vroeg me af of daar al wat effect van was.
Marianne: Sowieso hadden we wat gelobbyd op Alzheimercafés maar vooralsnog...
Harry: Voorlopig schijnt ontkenning onderdeel van de ziekte te zijn.
Marianne: Wat goed dat jij daar geen last van hebt. Het is wel bedreigend dat je daar geen last van hebt of niet?
Harry: Hmm, nee.
Marianne: Nee. Maar dat je jezelf realiseert wat je mankeert. Is dat niet bedreigend?
Harry: Dat is niet zo bedreigend nee. Nee want ik heb jou.
Marianne: Oké dankjewel, dat is nog eens echt liefde. Oké dus de bedreiging valt wel mee.
Harry: De bedreiging valt wel mee hoor.
Marianne: Nou ik vind het heel bijzonder dat jij niet ontkent. Ik heb daar heel veel waardering voor. Ik heb je ook heel hoog zitten daarin. Dat is heel knap. Ik denk dat weinig mensen je dat na doen inderdaad. Vandaar geen aanmeldingen voor de dementiedagboeken.
Harry: Oké.
Marianne Maar als je je realiseert wat je mankeert en dat dus iedere keer...
Harry: Het wordt alleen maar erger, en het ontkennen helpt niet.
Marianne: Nee, maar dat is rationeel, maar gevoelens.
Harry: Qua gevoel, tja, ik geef mezelf nog vijf jaar ofzo.
Marianne: En je bent daar nooit verdrietig over dat het jou overkomen is?
Harry: Ja dat natuurlijk wel ja. Het is niet het leven wat ik gehoopt had.
Marianne: Maar? Het is toch nog leuk of niet?
Harry: Nou, wat ik heb is de manier waarop jouw kinderen en kleinkinderen er mee omgaan, vind ik ook gewoon geweldig.
Marianne: Ja maar ook vrienden toch?
Harry: Ja vrienden links en rechts. Ja.
Marianne: Maar goed het gaat van jou uit. Dat jij daar heel open over bent. Maar dat was het voor van de week? Dat was het voor van de week. Oké. Doei!

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *