"Om zonder auto of fiets ergens te komen dat vereist enig gepuzzel als het openbaar vervoer geen optie is. Hier in Elst is een hulpdienst, een club vrijwilligers die op aanvraag ritten verzorgt.  Van de week moest ik naar het VWZ, een ziekenhuis in Nijmegen. Het vervoer kon ook via de hulpdienst geregeld worden. De chauffeur die zette mij af voor de ingang en zou wachten in het restaurant tot ik klaar was. Goed geregeld. Na het doktersbezoek loop ik naar het restaurant. De chauffeur zit netjes aan een tafeltje te wachten en staat op als hij mij ziet. Dat heb ik weer overleefd zeg ik. We lopen terug naar de uitgang. De chauffeur liep iets achter mij maar bij de uitgang zie ik hem niet meer. Nou, wachten. Rondkijken. Verbazing. Niks te zien. Vreemd. Is hij al buiten dan? Hij had een rode auto dat wist ik nog. Ja daar komt een rode auto aan en die stopt netjes bij mij. Ik wil instappen. Doe de deur open. Staat er een mevrouw vreemd naar mij te kijken. Zij stapt wel in. Oeps. Verkeerde auto. Wel de goede kleur. Wat nu? Ik kom tot de intelligente conclusie dat ik beter binnen nog eens kan gaan kijken. Weer naar het restaurant. Komt er een man naar me toe met een ijsje. Die zegt: ‘Nou dat heb je nog snel gedaan’. Hij pakt zijn jas en we lopen naar de uitgang. Ik zeg niks. Ook niet over mijn geheugen."

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *