"Ik heb in het begin dat ik mijn diagnose kreeg, heb ik zoveel gehuild. Nou volgens mij heb ik maanden achtereen gehuild. Maar dat is een tijd geleden weer. Dat was vorig jaar in 2017, ja. Maar dat is ook helemaal over. En soms vraag ik me af: 'accepteer ik het nou dat ik Alzheimer heb?' Waardoor ik dus niet, is dat de reden dat ik niet meer huil? Ik weet het niet. In ieder geval probeer ik gewoon ook in het nu te leven. Van nu is het daar. En nu kan ik gewoon dingen doen wat ik wil doen. En dat doe ik dan ook. Ja misschien gaat dat allemaal wat onbewust. Maar dus dat. Ik ben zo blij dat ik niet meer zoveel huil. Want dat is doodvermoeiend en heel veel energie vretend, dus. Nouja, ik vind het fijn om weer te kunnen inspreken. Kan ik toch mijn ei kwijt over mijn dementie, want dat is ook weer zo wat. Eigenlijk praat ik met niemand over mijn dementie. Het zou makkelijk kunnen. Ik weet zeker dat iedereen heel graag naar mij zou gaan luisteren als ik het daar over heb, mijn verdriet enzo, en toch doe ik het niet. Oké dank jullie wel voor de aandacht, dag hoor!"

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *