"Hallo, met Silvy, uit Amsterdam. Ik dacht: ‘Goh ja, dat is dus ook wat ik vergeet. Om in te spreken. Ja dat is dus mijn Alzheimer’, dacht ik toen. Is niet erg maar je moet er wel weer aan herinnerd worden dat je dus, ja dat er iets dergelijks mogelijk is om te kunnen inspreken van wat je kwijt wilt. Want op zich vind ik het hartstikke fijn om dit te kunnen en mogen doen. Om in te spreken. Want je mag alles inspreken wat je maar wil. En dat is een mooie uitlaatklep. Tenminste, voor mij. Want ik ben niet gewend om te zeggen wat ik wil, of wat ik denk, of wat ik voel. Dat ben ik totaal niet gewend. Maar eigenlijk sinds ik Alzheimer heb is dat gaan groeien, dat ik dat überhaupt weet. Wat ik voel, en wat ik denk, en wat ik vind. Maar zelfs dat ik het ook kwijt kan. Dat ik het kan uiten. En dat vind ik zo fijn! Dat is echt een openbaring bijna voor me. Dat ik niet meer zwijgzaam de wereld beleef. De wereld om me heen."

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *