Verlangen

Door: Irma Heerink-Engbers

Zullen we maar gaan?

Op de trap hoor ik je al roepen “Zuster, help me, ik kan niet meer.” Met een verdrietig en van pijn vertrokken gezicht kijk je me aan als ik de gang op kom. “Oh Irma, gelukkig dat ik je zie. Zullen we maar gaan?”

Als ik een slag om de arm houd door te zeggen dat we eerst even rustig gaan zitten, draai je om als een blad aan de boom. Boosheid, frustratie, onmacht, wat al niet projecteer je op mij. Ook fysiek.

Het is nog maar vier dagen geleden dat ik je zag, maar je bent zienderogen achteruit gegaan. Je lopen is een wankel schuifelen. Je onrust is vele malen groter. Je uitdrukking leger dan ooit. Je uiterlijk bijna een geestverschijning.

We wandelen naar de huiskamer. Jij schuifelt, helemaal voorovergebogen achter de rollator. Ik zet je bij de tafel in de hoop dat je daar even rustig zult willen blijven zitten met mij.

Ik heb een kaart meegebracht voor je oude buren. Ze hebben veel voor je betekend en nu gaan ze verhuizen naar een flat. Ze zullen het vast kunnen waarderen als ze een kaart krijgen waar jij je naam op hebt gezet. Wonderlijk genoeg, gegeven je gemoedstoestand, begrijp je wat ik van je verwacht en zet, weliswaar met moeite, je naam “Marie” eronder. Je krabbelt er vervolgens nog wat onder dat niet te lezen is.

Een tijdschrift, plaatjes kijken, het kan je niet boeien. Met een lege blik staar je voor je uit. Soms zeg je wat, maar ik kan er geen touw aan vast knopen. Ook duw je jezelf met kracht een paar keer met stoel en al weg van de tafel. Dat kost je veel energie want vervolgens, nadat ik je teruggeschoven heb, leg je je hoofd op je armen op tafel. Het is bizar om te zien hoeveel kracht je in je hebt. Fysiek en mentaal.

Innerlijke rust

Als ik aangeef dat ik niet boos op je ben maar alleen verdrietig om de hele situatie zeg je zelfs “en wat dacht je van mij dan…” Die komt binnen! Ik slik en probeer mijn tranen in te houden. Dit gaat zo niet lang meer goed en ik zal een weg hierin moeten vinden. Maar de top is nog lang niet bereikt. Dat is wel heel duidelijk.

Tegen beter weten in probeer ik je af te leiden met een fotoalbum dat je zelf ooit hebt samengesteld van een vakantie. Je herkent niets en niemand. Dan maar je pop op je schoot zetten. “Jij bent wel lief”, zeg je tegen je poppenkind, “je moeder is niks waard.” Je laten verleiden was nooit je grootste talent en lukt mij ook nu niet.

Ik neem me voor de komende week je onrust opnieuw te bespreken met de arts. Er moet toch iets te bedenken zijn waardoor je liefdevol gedwongen wordt om het leven te laten voor wat het is en vrede te vinden. Op weg te gaan naar einde en nieuw begin. Naar waar het goed toeven is, het land waar jij en wij voor jou zo naar verlangen. Moge het ons gegund worden…

Als ik opsta om te gaan en nog even praat met de verzorger, sta jij ook op om weer te gaan lopen. Je onrust is met geen tien pillen te bedwingen. Je legt je er niet bij neer. Wat zou je kunnen helpen om innerlijke rust te vinden? Wie het weet mag het zeggen…

Moeders met dementie: er wordt met name door dochters veel over geschreven. Net als Irma woonde Gerdiens moeder ook in een verpleeghuis. Bekijk hier de serie verhalen die ze daarover schreef.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

  1. Ik moet sterk denken aan mijn eigen moeder in haar onrust. Wat mij heeft geholpen is om me af te stemmen op haar. Ik stelde me volledig dienstbaar op. Ik vroeg haar als het ware, laat me maar zien, voelen of horen wat er is. Daarbij stelde ik mezelf de vraag, wat zie ik nu echt. Wat is de pijn onder de onrust. Heeft ze wellicht fysieke pijn, is ze op deze dag ergens intens van geschrokken, is ze sterker in de war vandaag en waarom? Ik probeerde dingen uit te sluiten om te ontdekken wat er wel aan de hand was. Soms lukt dat niet en dan liet ik haar alleen. Ik merkte dat het voor haar onrustiger was wanneer ik bleef. Vaak kwam ik er wel achter en was ze bijvoorbeeld intens eenzaam en wilde ze naar huis. Ik heb haar zelfs een keer meegenomen naar haar huis voordat ze in een verzorgingshuis zat. Daar aankomend vertelde ze me dat ze daar helemaal niet heeft gewoond. Het is iedere keer een zoeken, een meebewegen op haar ritme en kijken of het jullie ritme kan worden. Mensen met dementie zijn zo verdwaald in het hoofd maar wanneer wij de mens kunnen volgen in de verdwaalde geest kunnen we soms een stukje meelopen, meebewegen en in dit meebewegen kan innerlijke rust ontstaan.
    Ik wens je wijsheid en kracht toe

  2. Het overheersende gevoel van verlangen naar thuis, wat er eigenlijk ook al niet meer is laat zich moeilijk vangen. Het intense verdriet wat door de ziekte vaak ontremd en versterkt op de voorgrond staat verdringt alle andere fijne gevoelens. Die voor misschien een minuutje gevoeld worden maar overspoeld worden door de golf van de andere veel sterkere emotie.. Op zoek naar geborgenheid, veiligheid is een zoektocht waarbij veel geduld komt kijken en geen medicijnen tegen zijn opgewassen. Muziek en bewegen met een professionele dans therapeut wil ons soms moeie inzichten geven. Veel sterkte en succes naar de zoektocht die voor iedereen anders is. Dat is de uitdaging.

2 antwoorden op “Verlangen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *