Verwarring

Door: Cynthia Poen

Ze kijkt naar me, ik lees onnoemelijk diep verdriet in haar ogen.
Ze klampt me aan, zoekt steun, ze prevelt wat maar echt iets zeggen doet ze niet.
Niet verstaanbaar in ieder geval want ze praat wel echt tegen me, wil me van alles zeggen. Ik praat tegen haar, geruststellende woorden, loop een stukje met haar op door de gang naar haar kamer.

Ze is gedwongen opgenomen, onvrijwillig bij ons op de afdeling.
Midden in de nacht liep ze in haar nachtpon over straat, onmachtig om haar eigen voordeur nog te vinden.
Meerdere keren gebeurde dat, die laatste week, dus is er met spoed actie ondernomen en kwam ze bij ons.
Een echte zorgmijder is ze.
Haar beide dochters zijn ten einde raad want hun moeder ging al langere tijd achteruit maar ze kregen onmogelijk grip op de situatie.
Niemand had deze rappe achteruitgang voorzien.
De eerste dagen weigert ze alles, is ze boos, boos en opstandig.
Ik zie vooral angst, heel veel angst en ik snap het.
Als je wereld zo verwarrend wordt en je de grip kwijt bent op jezelf, je eigen leven.
De angst roert zich direct in mijn lijf als ik erover nadenk wat dat met mij zou doen.
Hoe groot moet haar paniek zijn, zij zit er middenin.
Na een aantal dagen bij ons op de afdeling laat ze zich voorzichtig door mij helpen en schoorvoetend zet deze ontwikkeling zich door.
Mondjesmaat, dat wel maar er is vooruitgang.

Ze lijkt zich aan mij te hechten, op de dagen dat ik dienst heb zoekt ze me op, elke keer weer.

Dan zoeken we samen haar sjaal, de sjaal die ze van haar dochters kreeg.
Ze wil hem altijd om maar raakt hem steeds kwijt, ze vergeet waar ze hem heeft neergelegd. Of ik lees haar voor, in de middag, als de onrust evenredig groot toeneemt met de angst in haar ogen.
Ze heeft een snaar geraakt bij mij, deze lieve, grote, angstige vrouw.
Alle zorgvragers zijn me dierbaar maar sommige net nog dat streepje meer.

Door ontwikkelingen op de locatie waar ik werk is het noodzakelijk mij te herplaatsen, de verpleegkundigen beter te verdelen over de locatie en dat geldt dus ook voor mij.
Afscheid nemen is niet mijn sterkste punt, ik ben er ronduit slecht in, na mijn laatste dienst ga ik met een knoop in mijn buik naar huis.
Een aantal weken later moet ik even op mijn oude afdeling zijn, heerlijk.
Fijn om een paar van de oude collega’s even te spreken, een aantal zorgvragers nog even te zien.
In gedachten stap ik de lift uit en loop direct een oud-collega tegen het lijf.
We praten even bij, wisselen informatie uit.

Lopend achter de rollator komt ze ineens de hoek omgelopen, onze ogen ontmoeten elkaar. Ze slaakt een kreet van herkenning, laat haar rollator los en omhelst me, innig.

De ontroering overvalt me volledig en ik houd haar stevig vast, ze klampt zich vast aan mij. Ook mijn collega is ontroerd door de bijzondere sfeer van deze onverwachte ontmoeting, onder de indruk van haar herkenning.
We lopen samen een stukje op, ze prevelt wat, ik antwoord geruststellend, samen even op zoek naar haar sjaal.

Twee weken later zoekt ze me op, de oud-collega.
‘Ze is gevallen’ zegt ze, 'en gaat hard achteruit.
Het is een kwestie van uren’ zegt ze, of ik ook nog afscheid wil nemen.
Gezamenlijk lopen we naar beneden.
Ik zie haar dochters een kop koffie drinken op de gang, ze waken samen bij hun moeder maar zitten nu even apart om wat zaken door te spreken ‘voor later’.
We groeten elkaar, ze vinden het fijn dat ik nog even bij hun moeder langs ga, als erkenning voor wie ze was.
Langzaam loop ik de kamer in, stil ligt ze in bed, haar ogen gesloten, rustig.
Ik praat wat dichtbij haar oor, fluister geruststellende woorden. De sjaal ligt over haar schouders, de sjaal die haar zo dierbaar is.
Zacht fluisterend neem ik afscheid, leg de sjaal netjes over haar schouders.
’Dag lieve mevrouw, ik vond het fijn om er voor u te zijn.’

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

  1. Lieve Cynthia

    Een traan rolt uit mijn ooghoek….Ik voel je emotie en begaanheid met “jouw” bewoners…
    En o, wat herken ik dit..Ik kan alleen maar hopen dat ik jouw schaduw mag worden…x

Eén antwoord op “Verwarring”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *