BEST FRIENDS FOR EVER

Door: Pyter Elders

Mijn vriend Henri

Wekelijks bezoek ik mijn vriend Henri. Dat doe ik sinds hij november ‘16 toen hij acuut op de OK terechtkwam met een bijna barstende aorta en van daaruit via het geriatrische revalidatiecentrum in een verzorgingshuis. In september ’15 kreeg Henri de diagnose Alzheimer. Een jaar daarvoor werd me duidelijk dat zijn geheugen en daarmee het overzicht over de dag steeds minder werd. Ik begon toen steeds frequenter bij hem langs te gaan.

Henri is 79 en ik ben 67. Hij was één van mijn opleiders en onze vriendschap begon in die tijd bijna 44 jaar terug. Hij  was me vaak een levensfase voor: hij was 14 jaar eerder vader; ging 20 jaar eerder met (vervroegd) pensioen en misschien heeft hij wel x jaar eerder 24-zorg. In het begin gaf dat verschil in levensfase enige afstand; ik keek toen ook tegen hem op: als vader, als in het trainingswerk actieve psycholoog en als wijs mens.

Stap voor stap werd onze vriendschap steeds gelijkwaardiger en nu zijn we in de fase dat ik naast diepe vriendschap ook zorg voor hem voel.

Net zoals liefde kan vriendschap iets wonderbaarlijks hebben, waardoor je op bepaalde momenten boven je eigen belangen uitstijgt met als resultaat dat je er zelf meer voor terugkrijgt. Trouw is daarin een wezenlijk element. Maar ook het warme gevoel van kameraadschap doet mij erg goed.

Een extra dimensie

Daarnaast is het zo dat ik door de lange duur van onze vriendschap vaak in staat ben Henri te helpen kwijt lijkende elementen uit zijn levensgeschiedenis weer terug te vinden en zo bij te dragen aan een rustige terugblik op zijn leven. Ook kan ik hem helpen de mooie herinneringen weer op te halen.

Henri is een hele goede verteller waardoor een mij al bekend verhaal nooit verveelt.

Ik denk soms dat ik als vriend en als een soort mantelzorger – ik zoek naar een ander woord: welzijnsbehartiger en -helper (?)- een extra dimensie kan toevoegen. Dankzij alle gesprekken, die we in de afgelopen 44 jaar over werk, relaties, ouderschap en kunst gevoerd hebben, ontstaat er tijdens ons samenzijn een extra uitdaging voor hem waardoor hij weer even helemaal de oude Henri is en voelt.

Afbeelding van Marcel Goossens (www.marcelgoossen.nl)

Hoewel sociale relaties bij dementie vaak onder druk komen te staan, zijn er gelukkig ook genoeg positieve verhalen over vriendschap en dementie. Beluister bijvoorbeeld eens dit dagboekfragment dan Duveke, die er zelfs vriendinnen bij heeft gekregen sinds haar diagnose.

Jouw verhaal op deze site?

Heb je ook een leerzaam verhaal, inspirerend idee of nieuwe invalshoek? We horen graag van je!
Bijvoorbeeld in de vorm van een blog of dementiedagboek. Op deze pagina lees je hoe je kan bijdragen aan Dementieweb.

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *