Vroeg donker

Door: Gerdien Breimschrijft

'Moi' zeg ik als ik naast haar sta.
Ons moeders heeft me niet aan horen komen. Ze kijkt omhoog en zegt verrast: 'Nou zeg, dat jij hier bent. Moi!'
Samen met mevrouw N. zit ze aan tafel met een kopje thee. Ik zoen haar op de wangen en begroet daarna de andere bewoners die in de huiskamer zijn.

'Moet je kijken wat ik op zolder heb gevonden' zeg ik, en zet een vierkant grijs koffertje op tafel. Zolang ik me kan herinneren stond het vroeger bij ons thuis naast de platenspeler. Er zitten 45 toeren plaatjes in. Ons moeders kijkt naar het koffertje, ik wijs ernaar en vraag: 'Weet je wat dit is?'
Ze schudt haar hoofd.
'Da's een platenkoffer' zegt mevrouw N.
Ik knik en klik het koffertje open.

Een harmonica van geel papieren vakjes ontvouwt zich. In elk vakje zit een vinylplaatje, soms zelfs twee. De geur van 'oud huis' komt mijn neus binnen. Uit een willekeurig vakje pak ik een hoesje met daarin een plaatje.
'Och kijk nou' en houd het hoesje vlak voor ons moeders' gezicht, 'op deze staat 'Frater Venantius' van Wim Sonneveld.'
'Die ken ik' zegt ons moeders.

De diversiteit aan muziekstijlen op de plaatjes is groot, want het volgende plaatje dat ik pak is van kinderkoor 'De Damrakkertjes'.
'Die ken ik' zegt mevrouw O. die aan de andere tafel zit, 'ze waren heel vaak op de radio te horen.'
Ik loop even naar haar toe met het hoesje, laat het haar zien en ga daarna weer bij ons moeders zitten.
Het Damrakkertjes-hoesje is uitgevoerd als een soort boekje en telt een paar bladzijden met daarop de teksten van de liedjes.
Ik begin er eentje te zingen en iedereen zingt onmiddellijk mee, ook beide zorgmedewerkers. Iedereen heeft zichtbaar plezier in het zingen, dus zet ik steeds een nieuw liedje in.
Ons moeders' stem kraakt en hapert, maar het belet haar niet om dapper mee te doen.

Ik trek een ander hoesje uit de harmonica. Het bevat een luistercursus Engels, geen idee wie van ons gezin dit ooit gebruikt heeft om de taal machtig te worden. Ons moeders weet het ook niet meer helaas
Ook dit hoesje is uitgevoerd als een boekje en het bevat korte lessen in het Engels met simpele illustraties ter verduidelijking. Vanwege ons moeders' liefde voor taal, vermoed ik dat zij ooit degene is geweest die het plaatje beluisterde.
Ik lees haar de Engelse teksten voor. Normaliter respondeert ze door in het Engels terug te praten, maar deze keer niet.
'Het is anders wel erg bekakt' zegt ze.
Ik schiet ervan in de lach. Ze vindt mijn uitspraak duidelijk te overdreven.
Als ik opnieuw een plaatje met kinderliedjes tevoorschijn haal galmen we gewoon opnieuw uit volle borst het ene na het andere lied de huiskamer in.

Het is inmiddels kwart over vijf en ik maak aanstalten om te vertrekken. In ons moeders' communicatieschriftje schrijf ik een verslagje van mijn bezoek en wat we gedaan hebben. Er zit een kaart in het schriftje, van nicht Brenda uit Canada. Alvast voor ons moeders' verjaardag, volgende week. Lief van haar.
Terwijl ik schrijf komt mevrouw R. bij ons aan tafel zitten.
'He bah, niks aan dat het al zo vroeg donker wordt' zegt ze.
Het verbaast me, want het is nog volkomen licht. De zon is zelfs nog te zien, maar zij ervaart het blijkbaar anders.
'Waar woon je? Moet je ver fietsen om thuis te komen?' vraagt ze me.
Ik vertel dat ik aan de andere kant van het Asserbos woon, zo'n tien minuten fietsen.
'Ga je nu nog door het bos? Zou je dat met die donkerte wel doen?' reageert ze bezorgd.
'Dat moet je maar niet doen' zegt meneer O., 'je weet nooit wie of wat je tegenkomt in de schemering.'
Ik beloof dat ik heel hard 'Boe!' zal roepen als iemand me in het bos de weg verspert. Aan hun gezichten kan ik zien dat ze het maar 'zo zo' vinden.

Ons moeders heeft alles zwijgend aangehoord, maar als ik haar afscheid van haar neem zegt ze: 'Doe je voorzichtig?'
Ook dat beloof ik.

Ook het leven in een verpleeghuis kent goede en slechte momenten. Gerdien Breimer schrijft over het leven van alledag van haar eigen moeder, die alzheimer heeft en op een gesloten psychogeriatrische afdeling woont.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *