Zie me!

Door: Irma Heerink-Engbers

Iedereen om je heen maakt zich zorgen over je. De afgelopen dagen ben je meerdere malen ’s nachts uit je bed gevallen. Of gestapt, wie zal het zeggen. De verzorgers hebben je diverse keren op de grond aangetroffen. Soms laat je het toe dat ze je helpen. Maar vaker ben je boos en is er geen land met je te bezeilen. Je bent dan niet voor rede vatbaar en sluit je volledig af. Letterlijk. Want je zegt alleen maar dat je niet verstaat wat er tegen je wordt gezegd. Het is een verdrietige ontwikkeling.

Als ik de gang in loop hoor ik dat de verzorger met je bezig is op de badkamer. Ik begrijp later dat je vandaag een pyjama-dag had en niet aangekleed wilde worden. Nu de dag al
bijna voorbij is, lukt het een verzorger wel.

Als je klaar bent en langs me loopt kijk je verbaasd. Ik wens je een goede middag en dan herken je me direct.

Je ploft in je stoel. Die is nog van mijn moeder geweest, zeg je erbij.

Ik ga naast je zitten en probeer een gesprekje met je aan te gaan. Dat lukt niet want je hoort niet wat ik zeg. De krant doorbladeren dan maar. Je wilt hem niet op je schoot hebben liggen. Voor zolang ik het volhou blijf ik rustig naast je zitten. Je kijkt van me weg alsof je niet meer in de gaten hebt dat ik er ben.

Ik probeer je aandacht te vangen met het fotoboek van onze Zwitserland-trip in 2000 en je 75e verjaardag in 2003. Je wilt het niet zien, zeg je. Je herkent mij op de foto’s. Maar jij staat op de foto en niet ik…. Altijd met de neus vooraan, zeg je erbij. En altijd raar kletsen en een gek gezicht trekken. Mmmm, even slikken maar weer.

Als ik het fotoboek zelf nog even doorblader vallen er kleine notitieblaadjes uit met jouw handschrift. Je hebt minutieus bijgehouden wat we in het weekend van je 75e verjaardag met z’n allen hebben gedaan in Sauerland. Het was ook geweldig. Gezellig, sneeuw, een hoogzwangere kleindochter, een klein hondje in de familie en iedereen bij elkaar. Wat wil je nog meer…

Blijkbaar heb jij dat toen ook zo ervaren want groot en met een uitroepteken schreef je dat je het geweldig vond om zo met je kinderen en kleinkinderen je verjaardag te vieren. Twaalf jaar geleden is dat nog maar. Je was nog vief en deed met alles mee. Bijna niet meer voor te stellen.

Het is de realiteit van nu maar niet wie je werkelijk en in wezen bent. Dat zit diep in je afgetakelde lijf en in je brein verborgen. En het is juist dat beeld dat ik vast wil houden en wil blijven zien. Toch maar vaker foto’s kijken samen, dat helpt.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *