Zondags(on)rust

Door: Irma Heerink-Engbers

Samen op de fiets naar je toe. Fietsen creëert ruimte voor en afstand van. Omdat het simpelweg niet altijd leuk is om naar je toe te gaan, maar vanuit intrinsieke liefde en betrokkenheid ook gewoon gedaan moet worden.
In de hal van het huis komen we een groep bezoekers tegen. Onder leiding van een gastvrouw die met veel woorden vertelt hoe mooi en geweldig dit nieuwe verzorgingshuis is. Het zal best, maar ik heb er  vaak een ander gevoel bij. Hoezo een thuis bieden? Voor sommigen misschien. Maar voor anderen is het ongeveer de hel of nog erger. Daarbij denkend aan één van de vele momenten dat een verzorger er aan te pas moet komen om je af te leiden en mee te nemen terug naar de huiskamer.
Sinds kort heb je een huiskamergenoot die ook mee wil naar buiten. Begrijpen doen we het zo goed… Want buiten in de frisse lucht is ook veel aantrekkelijker dan in een warme, volle en naar stamppot ruikende woonkamer. Hoe goed en lief bedoeld ook allemaal, het is niet jullie echte thuis.

In de huiskamer staat de kerkdienst aan op de tv. We vinden je er weer slechter uitzien dan vorige week. In ieder geval onverzorgd, maar daar kijken we zo langzamerhand wel langs heen.
Je zit naast de vriendelijke elektrische sneeuwman, die volgens jou naar je lacht. Bij het opruimen van de kerstversiering hebben ze de vrolijke man op ons verzoek voor je laten staan omdat je er zoveel plezier aan beleeft. Hopelijk zal hij jou en de verzorgers de komende weken door moeilijke momenten heen helpen.
Op het tafeltje naast je stoel staat een kopje koffie en de resten van wat iets lekkers was.

Je bent blij ons te zien. De verzorgers laten ons weten dat het vandaag gelukkig goed met je gaat. Je hebt onrustige dagen achter de rug. Ook een nacht waarin je niet naar bed te krijgen was. We hebben al  geconstateerd dat het naambordje van je kamerdeur verdwenen is. Waarschijnlijk heb je het er zelf afgehaald. Wat zou het toch zijn dat je zo op de been houdt? We zullen het nooit weten.
We drinken samen nog een kopje koffie. Je geniet van het bij elkaar zitten. We laten je wat foto’s zien van de sneeuw die gisteren is gevallen en van de sneeuwpoppen die gemaakt zijn door de kinderen. Je hebt er verrassend veel belangstelling voor. Ook voor de foto’s van het huwelijk van een van je kleindochters. Dat je wat hebt gemist dringt niet tot je door. Je merkt wel op dat het vast een bijzondere dag voor haar is geweest.

We vestigen de aandacht op je eigen ring die is gemaakt van de trouwring van jou en papa. Aan je andere hand zit ook een gouden ring. Niet van jou, zie ik opeens.
Van wie dan wel? Zo gaat dat hier. Alles is gezamenlijk bezit. We zijn blij met dit plezierige bezoek aan jou. Zo kan het dus ook. Als we weg gaan bedank je ons voor de fijne weken… Betekent dit dat het bezoek lang genoeg was of komt er iets in je hoofd op dat je altijd al zei?
Maakt ook niet uit. Wat telt in dit moment is dat we je rustig achter kunnen laten.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *